Kąt graniczny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Kąt graniczny – maksymalny kąt, pod jakim promień świetlny może padać na granicę ośrodków ulegając przy tym załamaniu. Występuje tylko w sytuacji, gdy światło rozchodzące się w ośrodku o współczynniku załamania pada na granicę z ośrodkiem o współczynniku załamania , takim że .

Przy wzroście kąta padania promienia powyżej wartości kąta granicznego, promień nie załamuje się i pojawia się efekt całkowitego wewnętrznego odbicia.

Wartość kąta granicznego można obliczyć ze wzoru Snelliusa, podstawiając za kąt załamania 90°:

,

a zatem:

,

gdzie jest współczynnikiem załamania ośrodka, od którego światło się odbija.