Kłowacz namorzynowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kłowacz namorzynowy
Camarhynchus heliobates[1]
(Snodgrass & Heller, 1901)
Ilustracja
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Infragromada ptaki neognatyczne
Rząd wróblowe
Podrząd śpiewające
Rodzina tanagrowate
Podrodzina cukrzyki
Rodzaj Camarhynchus
Gatunek kłowacz namorzynowy
Synonimy
  • Geospiza heliobates Snodgrass & Heller, 1901[2]
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3]
Status iucn3.1 CR pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania

Kłowacz namorzynowy[4] (Camarhynchus heliobates) – gatunek małego ptaka z rodziny tanagrowatych (Thraupidae), wcześniej zaliczany do trznadli (Emberizidae). Jest to krytycznie zagrożony wyginięciem ptak należący do tak zwanych zięb Darwina. Jego występowanie ogranicza się obecnie tylko do jednej wyspy archipelagu Galapagos.

Systematyka

Gatunek monotypowy[5]. Część systematyków umieszcza kłowacza namorzynowego w rodzaju Geospiza[2].

Zasięg występowania

Zasięg występowania gatunku jest ograniczony do lasów namorzynowych na wschodnim i zachodnim wybrzeżu wyspy Isabela[6]. Dawniej występował też na sąsiedniej wyspie Fernandina, skąd ostatnie stwierdzenie pochodzi z 1971 roku[3].

Charakterystyka

Długość ciała około 14 cm; masa ciała około 18 g[7].

Kłowacze namorzynowe są ptakami nadrzewnymi, o długich i cienkich (w porównaniu do innych zięb Darwina) dziobach. Żywią się owadami i ich larwami, pająkami, w mniejszym stopniu materią roślinną[3].

Status

W Czerwonej księdze gatunków zagrożonych IUCN kłowacz namorzynowy od 2000 roku klasyfikowany jest jako gatunek krytycznie zagrożony wyginięciem (CR, Critically Endangered); wcześniej, od 1994 roku klasyfikowano go jako gatunek zagrożony (EN, Endangered). Jest najrzadszą z zięb Darwina i jednym z najrzadszych ptaków na świecie – według szacunków z 2013 roku żyje około 50–100 osobników. Do głównych zagrożeń dla gatunku należy drapieżnictwo i pasożytnictwo ze strony gatunków introdukowanych, a zwłaszcza szczura śniadego, stanowiącego główną przyczynę niskiego sukcesu lęgowego, i muchówki Philornis downsi, która pasożytuje w gniazdach[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Camarhynchus heliobates, [w:] Integrated Taxonomic Information System [online] (ang.).
  2. a b Jaramillo, A. & de Juana, E.: Mangrove Finch (Geospiza heliobates). W: del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (red.). Handbook of the Birds of the World Alive [on-line]. Lynx Edicions, Barcelona, 2020. [dostęp 2020-02-28].
  3. a b c d BirdLife International, Geospiza heliobates, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species 2018 [online], wersja 2020-3 [dostęp 2021-03-14] (ang.).
  4. Systematyka i nazwa polska za: P. Mielczarek, M. Kuziemko: Podrodzina: Coerebinae d'Orbigny & Lafresnaye, 1838 - cukrzyki - Dome-nesting tanagers (wersja: 2020-01-11). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2020-02-28].
  5. F. Gill, D. Donsker & P. Rasmussen (red.): Tanagers and allies (ang.). IOC World Bird List (v11.1). [dostęp 2021-03-14].
  6. Brumm H, Farrington H, Petren K, Fessl B. Evolutionary Dead End in the Galápagos: Divergence of Sexual Signals in the Rarest of Darwin's Finches. „PLoS ONE”. 5(6): e11191, 2010. DOI: 10.1371/journal.pone.0011191 (ang.). 
  7. N. Bouglouan: Mangrove Finch (ang.). W: oiseaux-birds.com [on-line]. [dostęp 2021-03-14].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]