Katja Paskalewa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Katja Paskalewa
Imię i nazwisko Катя Паскалева
Data i miejsce urodzenia 18 września 1945
Petricz, Bułgaria
Data i miejsce śmierci 23 lipca 2002
Sofia, Bułgaria
Zawód aktorka
Współmałżonek Georgi Bożiłow Słona
Iwan Rosenow
Lata aktywności 1967-2002
Zespół artystyczny
Teatr Miejski w Sofii
Teatr Satyryczny im. Aleko Konstantinowa

Katja Paskalewa, bułg. Катя Паскалева (ur. 18 września 1945 w Petriczu, zm. 23 lipca 2002 w Sofii) – bułgarska aktorka filmowa i teatralna.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1967 ukończyła studia aktorskie w Narodowej Akademii Teatralnej i Filmowej (ВИТИЗ), pod kierunkiem Stefana Syrczandżijewa, a następnie Metodiego Andonowa. Po studiach występowała w teatrze w Pazardżiku, skąd przeniosła się do Teatru Miejskiego w Sofii. Od 1985 występowała w Teatrze Satyrycznym im. Aleko Konstantinowa w Sofii.

W 1966 zadebiutowała rolą żony Weljko w filmie Ponedełnik sutrin (z uwagi na problemy z cenzurą film ten doczekał się premiery dopiero w 1988). Zagrała w dwudziestu pięciu filmach fabularnych. W 2002 zmarła w Sofii na chorobę nowotworową gardła.

Dwukrotnie wychodziła za mąż. Jej pierwszym mężem był malarz Georgi Bożiłow Słona, a drugim reżyser Iwan Rosenow.

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

  • 1966: Ponedełnik sutrin (Понеделник сутрин) jako żona Wełka
  • 1967: Otkłonenie (Отклонение) jako Wera
  • 1971: Krajat na pesenta (Краят на песента) jako Najme
  • 1972: Kozi róg jako Maria
  • 1973: Myże bez rabota (Мъже без работа) jako Christina
  • 1974: Iwan Kondarew (Иван Кондарев) jako Christina Właewa
  • 1975: Wiłna zona (Вилна зона) jako Stefka
  • 1977: Matriarchat (Матриархат) jako Tana
  • 1987: Ewa na tretija etaż (Eва на третия етаж) jako Naumowa
  • 1989: Spirka za nepoznati (Спирка за непознати) jako Marija
  • 1992: Aritmija jako matka Filipa

Nagrody i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

W latach 1972-1976 trzykrotnie była wyróżniona nagrodą Złotej Róży (Златна роза), za role w filmach: Wiłna zona, Kozi róg i Iwan Kondarew.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]