Kazarka rdzawa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Kazarka rdzawa
Tadorna ferruginea[1]
(Pallas, 1764)
Kazarka rdzawa
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Nadrząd neognatyczne
Rząd blaszkodziobe
Rodzina kaczkowate
Podrodzina kaczki
Rodzaj Tadorna
Gatunek kazarka rdzawa
Synonimy
  • Anas ferruginea Pallas, 1764[2]
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Kazarka rdzawa, kazarka[4] (Tadorna ferruginea) – gatunek dużego ptaka wodnego z rodziny kaczkowatych (Anatidae), zamieszkujący wschodnią część basenu Morza Śródziemnego, Morza Czarnego, pas w Azji Środkowej po Amur oraz północnozachodnią Afrykę, po Wyżynę Abisyńską. Tam gdzie woda nie zamarza osiadła, pozostałe populacje wędrowne. Zimuje w dolinie Nilu, Indiach i Azji Południowowschodniej. Sporadycznie pojawia się w Europie Środkowej i Zachodniej, oraz zachodniej części Morza Śródziemnego, osiągając Maderę na Atlantyku.

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Cechy gatunku 
Samiec większy od samicy, ciało rdzawe, na szyi czarna obroża, głowa i szyja jaśniejsza, skrzydła białe, lusterko zielone, lotki I-rzędowe czarne, od spodu szare, ogon czarny. Dziób szary, nogi czarne. Samica mniejsza, bez obroży, z białawą głową. Samiec w upierzeniu spoczynkowym i osobniki młodociane podobne do samicy.
Wymiary średnie 
dł. ciała ok. 61-67 cm[5]
rozpiętość skrzydeł ok. 120-145 cm[5]
masa ciała ok. 1000 - 1650 g[4]

Ekologia[edytuj | edytuj kod]

Biotop 
Jeziora w pasie stepów i półpustyń. W górach osiąga wysokość 3000 m n.p.m.
Gniazdo 
W szczelinach, rozpadlinach, w norach, dziuplach, szczelinach skalnych lub opuszczonych gniazdach ptaków drapieżnych.
Jaja 
W ciągu roku wyprowadza jeden lęg, składając 8 do 12 kremowych jaj[6] o średnich wymiarach 68 x 47 mm i średniej masie 83 g
Wysiadywanie 
Jaja wysiadywane są przez okres 27 do 29 dni przez samicę[6], podczas gdy samiec strzeże gniazda, a później bierze udział w opiece nad pisklętami. Pisklęta pierzą się po 55 - 60 dniach, lecz zazwyczaj pozostają z rodzicami do zimy.
Pożywienie 
Pokarm mieszany z przewagą roślinnego, zdobywany zarówno na lądzie jak i w wodzie.

Ochrona[edytuj | edytuj kod]

Gatunek chroniony. W Czerwonej Księdze Gatunków Zagrożonych Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody i Jej Zasobów został zaliczony do kategorii LC (najmniejszej troski)[3].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Tadorna ferruginea w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. Carboneras 1992 ↓, s. 591.
  3. 3,0 3,1 Tadorna ferruginea. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
  4. 4,0 4,1 Busse i in. 1990 ↓, s. 250.
  5. 5,0 5,1 P. Sterry, A. Cleave, A. Clements, P. Goodfellow: Ptaki Europy: przewodnik ilustrowany. Warszawa: Horyzont, 2002. ISBN 83-7311-341-X.
  6. 6,0 6,1 E. Keller, prof. dr. J. H. Reichholf, G. Steinbach i inni: Leksykon zwierząt: Ptaki. Cz. 2. Warszawa: Świat Książki, 2003. ISBN 83-7311-181-6.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Carles Carboneras: Family Anatidae (Ducks, geese and Swans). W: Josep del Hoyo, Andrew Elliott, Jordi Sargatal: Handbook of the Birds of the World. Cz. 1: Ostrich to Ducks. Barcelona: Lynx Edicions, 1992. ISBN 84-87334-10-5. (ang.)
  2. Przemysław Busse (red.), Zygmunt Czarnecki, Andrzej Dyrcz, Maciej Gromadzki, Roman Hołyński, Alina Kowalska-Dyrcz, Jadwiga Machalska, Stanisław Manikowski, Bogumiła Olech: Ptaki. T. I. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1990, seria: Mały słownik zoologiczny. ISBN 83-214-0563-0.