Klojz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy synagogi. Zobacz też: klauza.
Klojz w Trembowli, z dachem otwieranym na święto Sukkot

Klojz, klaus (jid. ‏קלויז‎ klojz, z niem. Klause „cela”), klajzł (zdrobniałe jid. ‏קלײַזל‎ klajzl) – mały budynek lub jego część, służący jako dom modlitwy (niewielka bóżnica lub bejt midrasz), należący do określonej grupy zawodowej bądź społecznej[1].

Określenia tego używali Żydzi środkowej i wschodniej Europy od XVII wieku. Szczególnie często swoje domy modlitwy nazywali tak chasydzi zamieszkujący Galicję[1][2].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Zofia Borzymińska: Klojz. W: Polski słownik judaistyczny. Dzieje – kultura – religia – ludzie. Oprac. Zofia Borzymińska i Rafał Żebrowski. T. 1: A–K. Warszawa: Prószyński i S-ka, 2003, seria: Słowniki. ISBN 83-7255-126-X. [dostęp 2019-02-02].
  2. Andrzej Potocki: Żydzi w Podkarpackiem. Rzeszów: Libra, 2004, s. 210. ISBN 83-89183-05-6.