Kościół św. Andrzeja w Hildesheim

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Kościół św. Andrzeja w Hildesheim
St. Andreaskirche zu Hildesheim
kościół parafialny
Widok kościoła od południowego wschodu
Widok kościoła od południowego wschodu
Państwo  Niemcy
Miejscowość Hildesheim
Wyznanie protestanckie
Kościół Ewangelicko-Luterański Kościół Krajowy Hanoweru
parafia St.-Andreas-Gemeinde Hildesheim
Imię św. Andrzej
Położenie na mapie Dolnej Saksonii
Mapa lokalizacyjna Dolnej Saksonii
Kościół św. Andrzeja w Hildesheim
Kościół św. Andrzeja w Hildesheim
Położenie na mapie Niemiec
Mapa lokalizacyjna Niemiec
Kościół św. Andrzeja w Hildesheim
Kościół św. Andrzeja w Hildesheim
Ziemia 52°09′06″N 9°57′00″E/52,151667 9,950000Na mapach: 52°09′06″N 9°57′00″E/52,151667 9,950000
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Kościół św. Andrzeja w Hildesheim (niem. St. Andreaskirche zu Hildesheim) – kościół luterański położony w Hildesheim. Pełni funkcję kościoła parafialnego parafii St.-Andreas-Gemeinde Hildesheim. Zbudowany w XIV i XV wieku w stylu gotyckim na miejscu wcześniejszego kościoła romańskiego. Jego widoczna z daleka, mierząca 114.50 m wieża, jest na wyższą wieżą kościelną w Hildesheim i w całej Dolnej Saksonii

Historia[edytuj | edytuj kod]

Na miejscu obecnego kościoła stała zbudowana w XII wieku trzynawowa romańska bazylika [1]. W 1389 mieszczanie Hildesheim rozpoczęli budowę trzynawowego, gotyckiego kościoła pod wezwaniem św Andrzeja. Rozmiary kościoła i jego wyposażenie miały świadczyć o dumie i zamożności mieszkańców miasta, które swój dochód czerpało z położenia na przecięciu się dwóch głównych szlaków handlowych. Budowniczym świątyni był prawdopodobnie Peter Parler lub któryś z jego uczniów. Wzorem architektonicznym nowego kościoła mogła być, nie licząc katedr francuskich, katedra św. Wita w Pradze. Budowa kościoła trwała ponad sto lat, a biorąc pod uwagę położenie kamienia węgielnego pod odbudowę wieży 10 listopada 1883 roku (z okazji 400. rocznicy urodzin Marcina Lutra) – prawie pięciuset lat. Budowa była wiele razy przerywana; na przeszkodzie stawały wojny, konflikty, brak materiałów budowlanych i środków finansowych oraz zarazy[2].

Reformacja dotarła do Hildesheim w 25 lat po tym, jak Marcin Luter przybił swoje 95 tez na drzwiach kościoła w Wittenberdze. 1 września 1542 roku przyjaciel i współpracownik Lutra, Jan Bugenhagen wygłosił w kościele św. Andrzeja, po raz pierwszy w Hildesheim, kazanie protestanckie. Jego tematem był ustęp z Ewangelii św. Marka: „Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię!” (Mk 1,15). Pobyt Bugenhagena upamiętnia nowoczesna fontanna na zewnątrz kościoła[1]. Po niszczycielskim ataku bombowym 22 marca 1945 roku kościół został całkowicie spalony. W latach 1956-1965 został odbudowany i 29 sierpnia 1965 roku uroczyście poświęcony, jako ostatni ze zniszczonych kościołów Hildesheim[2].

Architektura[edytuj | edytuj kod]

Wnętrze[edytuj | edytuj kod]

Wejście do wnętrza prowadzi przez drzwi fasady zachodniej, w której zachowały się pozostałości romańskiego westwerku z roku 1140. Nawa główna, wysoka na 28,60 m, przekryta jest sklepieniem gwiaździstym. Nawy boczne łączą się z przodu w wieniec pięciu kaplic otaczających przestrzeń wokół ołtarza. Wystrój rzeźbiarski tej przestrzeni jest dziełem Ulricha Henna[2].

Wieża[edytuj | edytuj kod]

Wieża kościelna została udostępniona publiczności w marcu 1995 roku. Znajduje się na niej platforma widokowa, do której prowadzą 364 stopnie schodów[1]. W wieży wiszą cztery dzwony, z których trzy pochodzą z byłych niemieckich terenów na wschodzie. Najcięższy i najstarszy dzwon, 3-tonowy Osanna pochodzi z Kościoła Mariackiego w Gdańsku, gdzie w 1632 roku został odlany, a po drugiej wojnie światowej wywieziony do Hildeshelm[3].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 Sacred Destinations: St. Andreaskirche, Hildesheim (ang.). www.sacred-destinations.com. [dostęp 2013-09-10].
  2. 2,0 2,1 2,2 St.-Andreas-Gemeinde Hildesheim: Geschichte (niem.). www.andreaskirche.com. [dostęp 2013-09-10].
  3. Norddeutscher Rundfunk: St. Andreas in Hildesheim (niem.). www.ndr.de. [dostęp 2013-09-10].