Kościół ewangelicko-reformowany w Kojdanowie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kościół ewangelicko-reformowany w Kojdanowie
Кальвінскі збор у Койданаве
Ilustracja
Świątynia w 1876 r. na obrazie Napoleona Ordy
Państwo

 ZSRR

Republika związkowa

 Białoruska SRR

Miejscowość

Kojdanów

Wyznanie

kalwinizm

Kościół

ewangelicko-reformowany

Położenie na mapie obwodu mińskiego
Mapa konturowa obwodu mińskiego, blisko centrum na lewo znajduje się punkt z opisem „Kościół ewangelicko-reformowany w Kojdanowie”
Położenie na mapie Białorusi
Mapa konturowa Białorusi, w centrum znajduje się punkt z opisem „Kościół ewangelicko-reformowany w Kojdanowie”
Ziemia53°41′26,7″N 27°07′39,9″E/53,690750 27,127750

Zbór kalwiński w Kojdanowie (biał. Койданаўскi кальвiнскi збор) – świątynia ewangelicko–reformowana istniejąca w Kojdanowie od początku XVII wieku do rewolucji październikowej.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Kościół ufundował w 1613 książę Krzysztof Mikołaj Radziwiłł – budynek wzniesiono na miejscu kojdanowskiego zamczyska w stylu gotyku. Do budowy użyto cegły, piasku i wapna. W 1884 dokonano przebudowy zboru.

Świątynia zbudowana była na planie prostokąta, wyróżniała się wysoką wieżą–dzwonnicą z zegarem, nakryta była dwuspadowym wysokim gontowym dachem, nad którym umieszczono kopułę z sygnaturką. Wewnątrz zboru znajdowała się słynna Biblia brzeska, w II połowie XIX wieku przeniesiono do niego również organy z zamkniętego w 1866 przez władze carskie kościoła bernardynów w Mińsku.

Budynek był ogrodzony wałem i rowem wodnym, przez który przerzucono rzeźbiony w drewnie most. Obok kościoła znajdował się murowany jednopiętrowy budynek z gontowym dachem, w którym mieszkał pastor. W okolicy zboru rozmieszczone były drewniane budynki należące do dwuklasowej szkoły kalwińskiej (zlikwidowanej w połowie XIX wieku) oraz szpitalik.

Parafia kalwińska w Kojdanowie ulegała likwidacji w wyniku rewolucji październikowej i przyłączenia miasta do Białoruskiej SRR. Sam budynek zboru i budynki przykościelne ocalały, ostatecznie zburzono je dopiero po II wojnie światowej.

Galeria[edytuj | edytuj kod]


Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • red. A. A. Voinau [et al.], "Architektura Belarusi: encyklapedyčny davednik", Mińsk 1993

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]