Konik żmudzki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Konik żmudzki (też: kuc Żemajtuka; lit. žemaitukai) – rasa koni w typie kuca, pochodząca z Litwy (Żmudzi), hodowana w krajach bałtyckich. Konie żmudzkie uznawane są na Litwie za rasę narodową: uważa się, że towarzyszyły one wojownikom litewskim już od czasów średniowiecza.[1]

Grupa: konie karłowate.
Wysokość w kłębie: 1,33–1,44 m.[2]
Użytkowość: konie wszechstronne użytkowo.
Charakter: chętny do współpracy, energiczny, żywotny, niewymagający.

Pokrój[edytuj]

Głowa średniej wielkości o szlachetnym wyglądzie; krępa, krótka, dobrze umięśniona szyja. Łopatki proste; zad spadzisty, czasem rozłupany; szeroka i głęboka klatka piersiowa. Dobrze uformowane kopyta z twardego rogu. Umaszczenie myszate, izabelowate, kasztanowate, kare, bułane, gniade. Ogon nisko osadzony.

Użytkowanie[edytuj]

Koniki żmudzkie mają wiele cech pierwotnych: są długowieczne i niezwykle wytrzymałe. Współcześnie znajdują zastosowanie jako konie gospodarcze[2]. Przez swoich właścicieli są cenione ze względu na niski koszt utrzymania (żemajtuki żywią się korzeniami, porostami, nisko odżywczą trawą oraz korą drzew). W ciągu jednego dnia są w stanie pokonać w zaprzęgu dystans 60–70 km, niezależnie od warunków atmosferycznych oraz ukształtowania terenu.

Przypisy

  1. Wilno-Kraków. Wilnoteka, 2011-08-08. [dostęp 2011-09-06].
  2. a b Koń Żmudzki. Onet - Portal Wiedzy Wiem. [dostęp 2011-09-06].