Kopalnia podziemna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Przekrój podziemnej kopalni, grafika Roberta Bénarda

Kopalnia podziemna lub kopalnia głębinowa – rodzaj zakładu górniczego[1], w którym złoże kopaliny użytecznej eksploatuje się w głębi ziemi a proces wydobycia kopaliny na powierzchnię odbywa się szybem lub sztolnią[2]. Proces eksploatacji złoża odbywa się przez wcześniejsze udostępnienie złóż surowców szybami i wyrobiskami udostępniającymi. Przeciwieństwem jest kopalnia odkrywkowa.

Najgłębsze na świecie kopalnie podziemne znajdują się w Południowej Afryce, których wyrobiska położone są na głębokości ponad 3500 m. pod ziemią. Najgłębszą kopalnią podziemną w Polsce jest KWK Budryk w Ornontowicach na Śląsku, której wyrobiska położone są na poziomie 1290 m pod ziemią[3]. Najgłębszą kopalnią w budowie jest kopalnia KGHM zajmująca się wydobyciem rudy miedzi w Kwielicach koło Głogowa, wydobycie sięgać tam będzie 1319m. Budowany szyb Głogów Głęboki Przemysłowy w Kwielicach stanie się najgłębszym punktem Polski.[potrzebny przypis]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Wiesław Smalcerz; Prawo geologiczne i górnicze T.1; Wyd. P.P.U.H. Marttom; Sosnowiec; 2008; ​ISBN 978-83-923277-3-8