Korabl-Sputnik 1

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Korabl-Sputnik 1
Vostok spacecraft diagram.png
Inne nazwy Sputnik 4, 11F61
Indeks COSPAR 1960-005A (moduł serwisowy), 1960-005C (kapsuła powrotna)
Zaangażowani OKB-1 (obecna RKK Energia), Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich
Rakieta nośna Wostok 8K72
Miejsce startu Bajkonur, Kazachstan
Orbita (docelowa, początkowa)
Perygeum 280 km
Apogeum 675 km
Okres obiegu 94,25 min
Nachylenie 65,02°
Mimośród 0,028788
Czas trwania
Początek misji 15 maja 1960 (00:00:05 UTC)
Koniec misji 19 maja 1960
Powrót do atmosfery 15 października 1965
Wymiary
Kształt kuli połączonej ze ściętym stożkiem
Wymiary 2,43 m x 2,25 m
Masa całkowita 2500 kg

Korabl-Sputnik 1 – prototyp statku Wostok, część programu Wostok. Pierwszy z serii statków przygotowujących Związek Radziecki do wysłania człowieka w kosmos. Służył badaniom wpływu lotu kosmicznego na organizm człowieka, sprawdzeniu głosowej łączności radiowej, systemów podtrzymywania życia, zmierzeniu czynników mogących wpłynąć na zachowanie człowieka w Kosmosie.

Statek nie był przygotowany do bezpiecznego powrotu na Ziemię. Nie posiadał osłony termicznej. Na pokładzie znajdował się manekin człowieka.

Opis misji[edytuj | edytuj kod]

Dnia 15 maja 1960 roku, w drugą rocznicę wysłania Sputnika 3, z kosmodromu Bajkonur wystrzelono największego z wprowadzonych dotychczas na orbitę sztucznych satelitów. Statek wszedł na orbitę o początkowych parametrach: 312/369 km. Okres obiegu dookoła Ziemi początkowo wynosił 91 minut przy nachyleniu orbity do płaszczyzny równika 65°. Całkowita masa statku oddzielona od ostatniego członu rakiety nośnej wynosiła 4540 kg, w tym masa aparatury pomiarowej wraz ze źródłami zasilania wynosiła 1477 kg[1][2]. W statku znajdowała się kabina ciśnieniowa, o masie 2,5 tony, z ładunkiem pozorującym człowieka oraz odpowiednim wyposażeniem koniecznym do odbycia lotu przez człowieka. Po czterech dniach lotu, 19 maja 1960 roku o godz. 15:52 czasu moskiewskiego, została wydana komenda radiowa rozpoczynająca procedurę powrotu kabiny załogowej. Statek miał zmienić położenie i oddzielić resztę statku od kapsuły, a ta o własnych silnikach miała skierować się do atmosfery gdzie oba obiekty miały zakończyć swoje istnienie[2]. Jednak wskutek błędnej reorientacji statku, silniki umieściły statek na jeszcze wyższej orbicie (307/690 km). Na pokładzie satelity znajdował się radionadajnik „Sygnał”, pracujący ma częstotliwości 19,995 MHz. Urządzenie na pokładzie były zasilane w energię elektryczną za pomocą baterii chemicznych paneli słonecznych[2]. Statek powrócił do atmosfery samodzielnie – przez przyciąganie grawitacyjne Ziemi – pięć lat później, 15 października 1965 roku, o godz. 21:21 GMT. Rozpadł się na sześć części, które zostały odnotowane w katalogach COSPAR. Odłamki tej części statku zostały znalezione na środku jednej z głównych ulic miasta Manitowoc, w stanie Wisconsin, w USA.

Część serwisowa, nie mająca odbyć kontrolowanego powrotu, powróciła do atmosfery i spłonęła tam 5 września 1962 roku, o godz. 9:50 GMT.

Inna nazwa misji, Sputnik 4, została nadana przez prasę i nie jest prawidłowa.

Przypisy

  1. System Wykorzystania sztucznych satelitów Ziemi. W: Edmund Staniewski, Ryszard Pawlikowski: 15 lat podboju kosmosu 1957– 1972. Warszawa: Wydawnictwo MON, 1974, s. 114.
  2. a b c Nowości ze Świata. Sputnik IV - największy z sztucznych satelitów Ziemi. „Astronautyka”. 3 (8), s. 21, 1960-wrzesień. Polskie Towarzystwo Astronautyczne . 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]