Kormoran czerwonoczelny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kormoran czerwonoczelny
Phalacrocorax urile
Gmelin, 1789
Kormoran czerwonoczelny
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Nadrząd ptaki neognatyczne
Rząd głuptakowe
Rodzina kormorany
Rodzaj Phalacrocorax
Gatunek kormoran czerwonoczelny
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[1]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania

     obszary lęgowisk

     żerowiska

Kormoran czerwonoczelny (Phalacrocorax urile) – gatunek ptaka z rodziny kormoranów (Phalacrocoracidae). Zamieszkuje zimne regiony przybrzeżne południowej Alaski, Wysp Aleuckich i północno-wschodniej Azji (Kamczatka, Wyspy Kurylskie, Hokkaido).

Kolonia na Wyspach Pribyłowa, Alaska
Cechy gatunku 

Brak dymorfizmu płciowego w upierzeniu, które jest w zasadzie czarne. Pióra z metalicznym, zielonym lub niebieskim połyskiem na skrzydłach i grzbiecie po fioletowe i brązowe po bokach. Skóra od dzioba i wokół oczu naga i czerwona, o intensywniejszej barwie w sezonie lęgowym i bledszej zimą. Nogi czarno-brązowe.

Wymiary średnie[2]
  • Długość ciała 71–89 cm
  • Rozpiętość skrzydeł 110–122 cm
  • Masa ciała ok. 1,64–2,55 kg
Biotop 
Morskie, skaliste wybrzeża zimnych wód północnego Pacyfiku, Morza Barentsa i Ochockiego. Gatunek osiadły, zimą pozostaje w tych samych okolicach, co w okresie lęgowym[3].
Lęgi 
Gniazdownik. Gniazduje w koloniach, często mieszanych z innymi gatunkami morskich ptaków. Samo gniazdo buduje na półce skalnej nad wodą wyściełając je trawą, mchami i wodorostami. Wyprowadza jeden lęg w roku, składając zwykle 3 do 4 jaj o niebieskawej barwie. Wysiadują obydwoje rodzice przez ok. 31–34 dni. Młode karmione przez parę opuszczają gniazdo po 50–60 dniach[4].
Pożywienie
Głównie nieduże ryby (zwłaszcza z rodziny głowaczowatych), uzupełniane o morskie skorupiaki (kraby i krewetki). Jak inne kormorany, pożywienie chwyta nurkując z przybrzeżnych skał[4].
Ochrona
Szacowana liczebność populacji spada, ale ze względu na szeroki zasięg występowania, jak i wciąż bardzo dużą liczbę osobników (ponad 200 tys. w 2006 roku), nie jest uznawany za gatunek zagrożony i nie podlega ochronie czynnej[3].

Przypisy

  1. Phalacrocorax urile. Czerwona księga gatunków zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.).
  2. Red-faced Cormorant (Phalacrocorax urile) (ang.). Handbook of the Birds of the World – Alive. [dostęp 29 listopada 2015].
  3. a b Red-faced Cormorant (Phalacrocorax urile) (ang.). Bird Life International. [dostęp 29 listopada 2015].
  4. a b Red-faced Cormorant (Phalacrocorax urile) (ang.). Audobon. [dostęp 29 listopada 2015].

Bibliografia[edytuj kod]

  • Jerzy Lewczuk (tłum.): Wybrzeża morskie. Warszawa: Delta, 1997, seria: Encyklopedia Dzikich Zwierząt. ISBN 83-7175-105-2.