Kormoran czerwonoczelny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kormoran czerwonoczelny
Phalacrocorax urile[1]
(Gmelin, 1789)
Ilustracja
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Nadrząd ptaki neognatyczne
Rząd głuptakowe
Rodzina kormorany
Rodzaj Phalacrocorax
Gatunek kormoran czerwonoczelny
Synonimy
  • Pelecanus Urile J. F. Gmelin, 1789[2]
  • Urile urile[2]
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania

     obszary lęgowisk

     żerowiska

Kormoran czerwonoczelny[4] (Phalacrocorax urile) – gatunek ptaka z rodziny kormoranów (Phalacrocoracidae). Zamieszkuje zimne regiony przybrzeżne południowej Alaski, Wysp Aleuckich i północno-wschodniej Azji (Kamczatka, Wyspy Kurylskie, Hokkaido).

Kolonia na Wyspach Pribyłowa, Alaska
Cechy gatunku 

Brak dymorfizmu płciowego w upierzeniu, które jest w zasadzie czarne. Pióra z metalicznym, zielonym lub niebieskim połyskiem na skrzydłach i grzbiecie po fioletowe i brązowe po bokach. Skóra od dzioba i wokół oczu naga i czerwona, o intensywniejszej barwie w sezonie lęgowym i bledszej zimą. Nogi czarno-brązowe.

Wymiary średnie[2]
  • Długość ciała 71–89 cm
  • Rozpiętość skrzydeł 110–122 cm
  • Masa ciała ok. 1,64–2,55 kg
Biotop 
Morskie, skaliste wybrzeża zimnych wód północnego Pacyfiku, Morza Barentsa i Ochockiego. Gatunek osiadły, zimą pozostaje w tych samych okolicach, co w okresie lęgowym[5].
Lęgi 
Gniazdownik. Gniazduje w koloniach, często mieszanych z innymi gatunkami morskich ptaków. Samo gniazdo buduje na półce skalnej nad wodą, wyściełając je trawą, mchami i wodorostami. Wyprowadza jeden lęg w roku, składając zwykle 3 do 4 jaj o niebieskawej barwie. Wysiadują obydwoje rodzice przez ok. 31–34 dni. Młode karmione przez parę opuszczają gniazdo po 50–60 dniach[6].
Pożywienie
Głównie nieduże ryby (zwłaszcza z rodziny głowaczowatych), uzupełniane o morskie skorupiaki (kraby i krewetki). Jak inne kormorany, pożywienie chwyta nurkując z przybrzeżnych skał[6].
Ochrona
Szacowana liczebność populacji spada, ale ze względu na szeroki zasięg występowania, jak i wciąż bardzo dużą liczbę osobników (ponad 200 tys. w 2006 roku), nie jest uznawany za gatunek zagrożony i nie podlega ochronie czynnej[5].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Phalacrocorax urile, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. a b c Orta, J., Garcia, E.F.J., Jutglar, F. & Kirwan, G.M.: Red-faced Cormorant (Urile urile). W: del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (red.). Handbook of the Birds of the World Alive [on-line]. 2019. [dostęp 2019-11-04].
  3. Urile urile (ang.). W: Czerwona księga gatunków zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) [on-line]. [dostęp 2019-11-05].
  4. Systematyka i nazwa polska za: P. Mielczarek, M. Kuziemko: Rodzina: PHALACROCORACIDAE Reichenbach, 1849-50 (1836) - KORMORANY - CORMORANTS (wersja: 2017-09-23). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2019-11-05].
  5. a b Red-faced Cormorant (Phalacrocorax urile) (ang.). Bird Life International. [dostęp 29 listopada 2015].
  6. a b Red-faced Cormorant (Phalacrocorax urile) (ang.). Audobon. [dostęp 29 listopada 2015].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jerzy Lewczuk (tłum.): Wybrzeża morskie. Warszawa: Delta, 1997, seria: Encyklopedia Dzikich Zwierząt. ISBN 83-7175-105-2.