Kot birmański

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kot birmański
Ilustracja
Kot birmański
Kod EMS

SBI

Kategoria

II

Pochodzenie

Mjanma

Nazwa angielska

Sacred Birman, Sacred Cat Of Burma

Inne nazwy

święty kot

Standardy rasy
(według organizacji felinologicznych)
CFA

standard

FIFe

standard

TICA

standard

ACFA

standard

ACF

standard

CCA

standard

Punktacja za standard rasy
(według FIFe)
Głowa

20

Korpus

20

Ogon

10

Futro kolor

15

Futro jakość

10

Kondycja

5

Uznane odmiany barwne
Kod EMS

SBI

Kot birmański (znany również jako Sacred Birman i Sacred Cat Of Burma[1]) (nie należy go mylić z kotem burmańskim) – rasa kota należąca do ras półdługowłosych, uznanych przez FIFe.

7-miesięczne kocię rasy birmańskiej

Wygląd[edytuj | edytuj kod]

Kot birmański ma wydłużone ciało, okrągłą głowę z krótkim pyskiem, jednak nie tak krótkim, jak u kota perskiego, „rzymski” nos, szafirowo-błękitne oczy i gęste, jedwabiste futro. Umaszczenie kotów tej rasy to klasyczny colourpoint (znaczenia na łapkach, pyszczku, uszach i ogonie w kolorze kontrastującym z bladym kolorem futerka na grzbiecie), który jest wzbogacony o białe skarpetki na przednich łapkach oraz „ostrogi” na łapkach tylnych. Kolor ostróg i skarpetek jest zawsze śnieżnobiały. Genetyka tej cechy jest niejasna; kot birmański to jedyna rasa mogąca pochwalić się tą cechą. Wyjątkowo trudno jest wyhodować kociaka, który posiadałby idealnie symetryczne „ostrogi” i „skarpetki”, dlatego też tak niewiele jest kotów birmańskich na wystawach. Ich umaszczenie musi być idealne, by mogły zdobywać nagrody wystawowe.

Występują w siedmiu podstawowych odmianach kolorystycznych:

  • seal (czarny)
  • czekoladowy
  • niebieski
  • liliowy
  • rudy
  • kremowy
  • szylkretowy, przy czym szylkret możemy podzielić na pododmiany: seal, czekoladowy, niebieski i liliowy.

Ponadto, każda z wyżej wymienionych odmian może mieć swoją wersję pręgowaną (tabby).

Kociaki birmańskie rodzą się białe, wybarwiają się stopniowo aż do osiągnięcia wieku dorosłości (do około 3 lat).

Historia[edytuj | edytuj kod]

Z historią tej rasy związane są legendy. Według jednej z nich, koty te powstały w klasztorze w Birmie i były tam czczone jako wcielenia zmarłych mnichów. Nie wiadomo, w jaki sposób dotarły do Europy. Najprawdopodobniej samiec i samica zostali przywiezieni z Birmy do Europy na statku. Samiec nie przeżył, ale okazało się, że samica była w ciąży.

Inna z wersji zdarzeń mówi o tym, że pierwsze okazy kotów birmańskich przywieziono do Europy w 1919 jako prezent od kapłanów khmerskich dla Francuza, Augusta Pavie, badacza i podróżnika. W 1925 pierwszy raz pokazano kota birmańskiego na wystawie, a od lat 60. XX wieku można było spotkać koty tej rasy w Stanach Zjednoczonych oraz Wielkiej Brytanii.

Kolejna wersja głosi, że pierwsza para kotów tej rasy została wykradziona przez sługę ze świątyni Lao-Tsun i sprzedana milionerowi amerykańskiemu Vanderbiltowi w 1920.

Są to jednak tylko legendy. W rzeczywistości koty te uzyskano w ramach francuskiego programu hodowlanego z użyciem kotów europejskich krótkowłosych, kotów syjamskich i perskich. Owa legenda miała w pierwszych latach po powstaniu rasy zapewnić lepszą sprzedaż, jednak okazała się zadziwiająco trwała.[2]

Charakter[edytuj | edytuj kod]

Bardzo przyjacielskie i życzliwe w stosunku do ludzi, koty te są inteligentne i towarzyskie, ale nie nachalne. Potrafią porozumieć się z innymi domowymi zwierzętami. Bardzo lubią dzieci. Są raczej nieufne wobec obcych, szybko przywiązują się do swojej rodziny, wybierając sobie szczególnie jednego z jej członków. Nie lubią samotności i potrzebują towarzystwa ludzi.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Breed Article: Sacred Cat of Burma (Birman), web.archive.org, 21 listopada 2010 [dostęp 2021-03-27] [zarchiwizowane z adresu 2010-11-21].
  2. Święty kot birmański – mistyczny, tajemniczy, kochający, Zwierzaki, 22 stycznia 2021 [dostęp 2022-07-28] (pol.).