Królestwo Walencji

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Regne de València
Królestwo Walencji
1238–1707
Flaga Królestwa Walencji
Godło Królestwa Walencji
Flaga Królestwa Walencji Godło Królestwa Walencji
Państwo Hiszpania
Stolica Walencja
Pierwszy król Jakub I Zdobywca
Ostatni król Filip V Hiszpański
Wcielenie do Hiszpanii
1707
Religia dominująca Katolicyzm
Mapa Królestwa Walencji

Królestwo Walencji (wal. Regne de València, katal. Regne València, hiszp. Reino de Valencia, łac. Regnum Valentiae) – położone we wschodniej części Półwyspu Pirenejskiego, było jedną z części Królestwa Aragonii. Kiedy Królestwo Aragonii połączyło się przez unię dynastyczną z Królestwem Kastylii w 1479 r., by stworzyć Królestwo Hiszpanii, Królestwo Walencji stało się częścią monarchii hiszpańskiej.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Hiszpania w latach 1212-1492

Kolonia rzymska Valentia Edetanorum, której nazwa pochodzi od łac. valens "silny", na znak zwycięstwa nad Luzytanami; została założona w 138 roku p. n. e. i zamieszkana przez rzymskich żołnierzy. Od 712 do 1238 roku Walencja znajdowała się pod panowaniem arabskim. W 1238 roku, w trakcie rekonkwisty, po pięciu miesiącach oblężenia i pokonania mauretańskiego taifa miasto zdobył król Aragonii Jakub I Zdobywca. Wtedy to powstało Królestwo Walencji, które zostało rozwiązane przez Filipa V z Hiszpanii w 1707 r., w następstwie hiszpańskiej wojny sukcesyjnej. Podczas swojego istnienia, Królestwo Walencji, funkcjonowało na podstawie prawa i zasad określonych w zbiorze przepisów (wal.) Furs de València, który przyznawał szeroką autonomię w Królestwie Aragonii i Królestwie Hiszpanii. Granice i tożsamość obecnej hiszpańskiej Walencji pochodzą z dawnego Królestwa Walencji.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Robert Ignatius Burns, The Crusader Kingdom of Valencia: Reconstruction on a Thirteenth-Century Frontier, Harvard University Press, 1967 r.[1]