Kuc mongolski
| |
| Typ |
kuc, półkrwi (ciepłokrwisty) |
|---|---|
| Pochodzenie | |
| Wymiary | |
| Wysokość w kłębie |
129-145 cm |
| Umaszczenie |
myszata, szpakowata, skarogniada, kasztanowata, kara, gniada |
| Wzorce rasy | |
| Equus ferus caballus | |
Kuc mongolski – prawdopodobnie jedna z najstarszych ras[1] i jednocześnie, obok koni czystej krwi arabskiej i hiszpańskich, najbardziej znacząca. Pochodzi z Mongolii i wywodzi się bezpośrednio od konia Przewalskiego.
Występowanie
[edytuj | edytuj kod]Kuc mongolski zamieszkuje Mongolię, północno-wschodnie Chiny i Tybet[1].
Typy
[edytuj | edytuj kod]Istnieją cztery główne grupy powszechnie opisywane jako:
- typ leśny (ili)– jest największy, osiąga wzrost 135 cm, posiada również najmasywniejszą sylwetkę, najbardziej nadaje się do pracy w zaprzęgu i jako zwierzę juczne[1].
- typ górski – jest mniejszy, dochodzi do 130 cm, często ma srokate umaszczenie.
- typ stepowy (wachumusin) – Uważany za najbardziej elegancką odmianę kuca mongolskiego[1]. Ma podobne rozmiary, jak górski i jest pokrojowo bardziej odpowiedni do jazdy wierzchem.
- typ Gobi, zwany również pustynnym – jest najmniejszy, zwykle z jasnym umaszczeniem[1]. W przeciwieństwie do innych nie wykorzystuje się go do pozyskiwania mleka.
Wszystkie one, chociaż posiadają prymitywny wygląd, są żywotne i wytrzymałe, mogą pracować bardzo ciężko i długo, otoczone minimalną opieką.
Cechy budowy zewnętrznej
[edytuj | edytuj kod]Posiada ciężką, szeroką głowę, profil garbonosy, niezbyt długą muskularną szyję, szeroką i mocną sylwetkę, krótki, dobrze związany grzbiet i potężny zad[1]. Nogi są krótkie i mocne, a kopyta bardzo twarde.
Zimą włosie kuców mongolskich staje się długie i gęste. Rasa ta posiada mocno owłosione ganasze oraz szczotki na pęcinach[1].
Użytkowanie
[edytuj | edytuj kod]Są używane jako zwierzęta juczne, pociągowe i wierzchowe, ale stanowią również źródło mleka i mięsa. Klacze po porodzie dojone są przez trzy miesiące, a z ich mleka wyrabia się sery oraz kumys[1].
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Tamsin Pickeral – Konie i kuce. Kompendium. Warszawa 2006 (polskie wydanie)