Kurt Hugo Müller

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Kurt Hugo Müller (ur. 14 kwietnia 1909 w Harpersdorf (Turyngia), zm. 24 stycznia 1948 w Krakowie) – zbrodniarz hitlerowski, członek załogi obozu koncentracyjnego Auschwitz-Birkenau i SS-Unterscharführer.

Z zawodu zajmował się sporządzaniem harmonii nożnych. Członek NSDAP od maja 1932. 15 października 1940 został wcielony do SS i przydzielony do obozu w Oświęcimiu. Początkowo był strażnikiem i konwojentem drużyn roboczych. Od października 1941 Müller pełnił funkcję Blockführera (m. in. w Bloku 11, nazywanym "blokiem śmierci"), a od października 1943 do ewakuacji obozu przydzielony był do tzw. Arbeitseinatz (kancelarii załatwiającej sprawy pracy więźniów).

Müller znany był w Auschwitz jako jeden z najokrutniejszych strażników. Brał udział w selekcjach, egzekucjach pod Ścianą Śmierci i mordowaniu jeńców radzieckich. Jako dozorca drużyn roboczych i Blockführer w niezliczonych przypadkach znęcał się nad więźniami i jeńcami radzieckimi, szczując ich psem, bijąc i kopiąc. Müller często donosił o najbardziej nawet błahych przewinieniach więźniów, powodując skazywanie ich na nieludzkie kary ("bunkra", chłosty czy skierowania do kompanii karnej).

Po wojnie został przekazany Polsce i osądzony w pierwszym procesie oświęcimskim przez Najwyższy Trybunał Narodowy w Krakowie. Wobec ogromu zbrodni Müllera, został on 22 grudnia 1947[1] skazany na śmierć przez powieszenie. Wyrok wykonano w krakowskim więzieniu Montelupich.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Polen – Philipps-Universität Marburg – ICWC (niem.). [dostęp 2011-06-25].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Cyprian T., Sawicki J., Siedem wyroków Najwyższego Trybunału Narodowego, Poznań 1962