Labancowie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Labanc w pojedynku z kurucem na obrazie Georga Philippa Rugendasa

Labancowie (węg. labancok) – określenie zwolenników dworu austriackiego oraz węgierskich żołnierzy wiernych cesarzowi w XVIXVIII wieku, stosowane głównie w czasie powstania Thökölyego (1672−1685) i powstania Rakoczego (1703–1711). Przeciwieństwem labanców byli kurucowie.

Jest kilka hipotez co do etymologii słowa labanc:

  • może pochodzić od słów lobonc, loboncos, które było określeniem dużej peruki na dworze austriackim,
  • może pochodzić też od słowa lafanc, które oznacza flejtucha, ślamazarę, obszarpańca,
  • pochodzenia dopatruje się też w słowie lobbancs, które można przetłumaczyć jako zapalny, gorączkowy.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]