Latencja wirusów

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wirus Epsteina-Barr może w formie uśpionej przetrwać w limfocytach B nosiciela do końca życia osoby zakażonej[1].

Latencja wirusów – stan lub okres, w którym kompletne kopie wirusowej informacji genetycznej utrzymują się w zakażonej komórce gospodarza, ale nie zachodzi ciągła produkcja zakaźnych cząstek wirusa[2].

Materiał genetyczny wirusa w tym stadium jest wbudowany w genom komórki gospodarza w postaci sekwencji DNA[3]. W trakcie latencji cały genom wirusa znajduje się w komórce, a jego ekspresja jest mocno ograniczona[4].

Podczas latencji wirus jest względnie nieszkodliwy. Jego destrukcyjne działanie rozpoczyna się wtedy, kiedy latencja się skończy. Gdy powstają warunki sprzyjające uaktywnieniu wirusa[4], w komórkach gospodarza zaczyna się proces produkcji jego zakaźnych cząstek[3].

Ustanawianie zakażenia latentnego jest cechą charakterystyczną herpeswirusów, w tym też wirusa opryszczki pospolitej[4].

Istnieją dwa warunki, których spełnienie pozwala zakwalifikować zakażenie jako zakażenie latentne. Powinno być ono:

  • Trwałe, czyli utrzymane mimo odpowiedzi ze strony układu odpornościowego gospodarza oraz niesprzyjającego środowiska komórki.
  • Odwracalne, tzn. w sprzyjających okolicznościach powinno dochodzić do reaktywacji wirusa i pełnej ekspresji jego genów.[4].

Przypisy[edytuj]

  1. Wolfgang Amon, Paul J. Farrell, Reactivation of Epstein-Barr virus from latency, „Reviews in Medical Virology”, 15 (3), 2005, s. 149–156, DOI10.1002/rmv.456, ISSN 1099-1654 [dostęp 2017-03-28] (ang.).
  2. Anna Goździcka-Józefiak, Wirusologia molekularna, Józef Julian Bujarski, wyd. 2, Wydawnictwo Naukowe UAM, 2005, s. 248.
  3. a b Chapter 9: Outcomes of infection for the host, [w:] John B. Carter, Virology: Principles and Applications, Venetia A. Saunders, Chichester: John Wiley & Sons, 2015, s. 107-110.
  4. a b c d Dariusz Miszczak i inni, Strategie przetrwania herpeswirusów – latencja i apoptoza, „Postępy Higieny i Medycyny Doświadczalnej”, 67, 2013, s. 276–287, DOI10.5604/17322693.1044688.