Leanid Hłuchouski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Leanid Hłuchouski
Data i miejsce urodzenia 6 listopada 1961
Czardżou
Zastępca ministra spraw wewnętrznych – przewodniczący Komitetu Śledczego Republiki Białorusi
Okres od 1999
do ?
Deputowany do Izby Reprezentantów Zgromadzenia Narodowego Republiki Białorusi I kadencji
Okres od 27 listopada 1996
do 21 listopada 2000
Poprzednik stanowisko utworzone
Deputowany do Rady Najwyższej Republiki Białorusi XIII kadencji
Okres od 9 stycznia 1996
do 9 stycznia 2000
(od 27 listopada 1996 nie uczestniczył w pracach)
Następca wybory nie odbyły się
podpułkownik milicji podpułkownik milicji
Data i miejsce urodzenia 6 listopada 1961
Türkmenabat

Leanid Wiktarawicz Hłuchouski (biał. Леанід Віктаравіч Глухоўскі, ros. Леонид Викторович Глуховский, Leonid Wiktorowicz Głuchowski; ur. 6 listopada 1961 w Czardżou) – białoruski oficer milicji, prawnik, sędzia i polityk, deputowany do Rady Najwyższej Republiki Białorusi XIII kadencji, w latach 1996–2000 deputowany do Izby Reprezentantów Republiki Białorusi I kadencji; od 1999 roku był zastępcą ministra spraw wewnętrznych – przewodniczącym Komitetu Śledczego Republiki Białorusi.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 6 listopada 1961 roku w mieście Czardżou, w Turkmeńskiej SRR, ZSRR. W 1986 roku ukończył Mińską Wyższą Szkołę Ministerstwa Spraw Wewnętrznych ZSRR, uzyskując wykształcenie prawnika, prawoznawcy. Posiada stopień podpułkownika milicji. W latach 1986–1990 pracował jako sędzia śledczy w Wydziale Spraw Wewnętrznych Homelskiego Obwodowego Komitetu Wykonawczego. W latach 1990–1993 był zastępcą kierownika Wydziału Spraw Wewnętrznych Rejonu Sowieckiego miasta Homla. W latach 1994–1996 pełnił funkcję zastępcy kierownika Wydziału Śledczego Homelskiego Obwodowego Komitetu Wykonawczego. W latach 1997–1999 pracował jako zastępca szefa Komitetu Śledczego w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych Republiki Białorusi[1].

9 stycznia 1996 roku został deputowanym do Rady Najwyższej Republiki Białorusi XIII kadencji[2] z Homelskiego-Poleskiego Okręgu Wyborczego Nr 81. Od 23 stycznia pełnił w niej funkcję członka Stałej Komisji ds. Regulaminu, Mandatów i Etyki Deputackiej[3]. Poparł dokonaną przez prezydenta Alaksandra Łukaszenkę kontrowersyjną i częściowo nieuznaną międzynarodowo zmianę konstytucji. 27 listopada 1996 roku przestał uczestniczyć w pracach Rady Najwyższej i wszedł w skład utworzonej przez prezydenta Izby Reprezentantów Zgromadzenia Narodowego Republiki Białorusi I kadencji[4]. Od 18 grudnia[5] pełnił w niej funkcję członka Stałej Komisji ds. Ustawodawstwa[1]. Od 1999 roku był zastępcą ministra spraw wewnętrznych – przewodniczącym Komitetu Śledczego Republiki Białorusi. Kierował międzyresortową komisją ds. zwrotu kredytów bankowych[1]. Zgodnie z Konstytucją Białorusi z 1994 roku jego mandat deputowanego do Rady Najwyższej zakończył się 9 stycznia 2000 roku; kolejne wybory do tego organu jednak nigdy się nie odbyły.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Leanid Hłuchouski jest żonaty[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Centrum Naukowo-Analityczne „Białoruska Perspektywa”: Kto jest kim w Białorusi. Białystok: Podlaski Instytut Wydawniczy, 2000, s. 313, seria: Biblioteka Centrum Edukacji Obywatelskiej Polska – Białoruś. ISBN 83-913780-0-4.