Leszczyna południowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Leszczyna południowa
Kultywar 'Purpurea'
Kultywar 'Purpurea'
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad klad różowych
Rząd bukowce
Rodzina brzozowate
Rodzaj leszczyna
Gatunek leszczyna pospolita
Nazwa systematyczna
Corylus maxima Mill.
Gard. dict. ed. 7: Corylus no. 3. 1759
"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons
Owoce odmiany 'Purpurea'

Leszczyna południowa, l. długookrywowa, l. Lamberta (Corylus maxima) – gatunek rośliny należący do rodziny brzozowatych. Występuje w stanie dzikim w Europie i Azji Mniejszej po Kaukaz. W Polsce nie występuje dziko, jest uprawiana.

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Według Germplasm Resources Information Network (GRIN) nie jest to odrębny gatunek, lecz synonim leszczyny pospolitej[2], w wielu jednak ujęciach taksonomicznych, również według Krytycznej listy roślin naczyniowych Polski jest traktowana jako odrębny gatunek[3][4].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Duży krzew o wysokości do 6 m, pokrojem bardzo podobny do leszczyny pospolitej. Różni się od niej głównie większymi i podługowatymi owocami; mają one długość do 2,5 cm i są całkowicie osłonięte owłosioną pokrywą, dwukrotnie dłuższą od orzecha. Pylniki w kwiatach przeważnie czerwone. Młode pędy ma gęsto owłosione, liście duże okrągłe, krótkoogonkowe, obustronnie szorstko owłosione.

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Jest uprawiana dla swoich owoców (orzechy laskowe). Dostępne na rynku orzechy laskowe pochodzą przeważnie od tego gatunku. Odmiany o czerwonych liściach są uprawiane jako rośliny ozdobne, w Polsce najczęściej jest to kultywar 'Purpurea' osiągający wysokość do 3–4 m. Dobrze komponuje się w ogrodzie z innymi krzewami o zielonych czy żółtych liściach, może być również użyty do tworzenia żywopłotów, dobrze bowiem znosi cięcie. Łatwo można ją też odmładzać; przycięta nad ziemią wypuszcza nowe pędy. Czerwoną barwę liści zachowuje przez cały rok. Uprawiana jest jako roślina ozdobna, jednak w niektóre lata wytwarza również dobre orzechy.

Uprawa[edytuj | edytuj kod]

Uprawiana dla owoców wymaga stanowiska słonecznego, w celu ozdobnym może być sadzona zarówno w miejscu słonecznym, jak i w półcieniu. Nie ma specjalnych wymagań co do gleby, każda żyzna ziemia ogrodowa jest dobra. Jest mniej odporna na mróz, niż leszczyna pospolita.

Przypisy

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-01-13].
  2. Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2009-04-25].
  3. Zbigniew Mirek, Halina Piękoś-Mirkowa, Adam Zając, Maria Zając: Flowering plants and pteridophytes of Poland : a checklist. Krytyczna lista roślin naczyniowych Polski. Instytut Botaniki PAN im. Władysława Szafera w Krakowie, 2002. ISBN 83-85444-83-1.
  4. Royal Botanic Garden. [dostęp 2009-05-20].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Joachim Mayer, Heinz-Werner Schwegler: Wielki atlas drzew i krzewów. Oficyna Wyd. „Delta W-Z”. ISBN 978-83-7175-627-6.
  2. Maciej Mynett, Magdalena Tomżyńska: Krzewy i drzewa ozdobne. Warszawa: MULTICO Oficyna Wyd., 1999. ISBN 83-7073-188-0.
  3. Corylus maxima 'Purpurea'. [dostęp 2009-05-20].