Halina Piękoś-Mirek

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Halina Piękoś-Mirek
Kraj działania  Polska
Data i miejsce urodzenia 15 lipca 1939
Cieszyn
Data śmierci 7 kwietnia 2013
Profesor dr hab. nauk biologicznych
Alma Mater Uniwersytet Jagielloński
Habilitacja 26 września 1994 – biologia
Uniwersytet Jagielloński
Profesura 4 listopada 1999

Halina Maria Piękoś-Mirek, również Halina Piękoś-Mirkowa (ur. 15 lipca 1939 w Cieszynie, zm. 7 kwietnia 2013) – polska botaniczka, profesor dr hab. specjalizująca się w fitogeografii, ochronie przyrody i taksonomii. Wraz z mężem Zbigniewem autorka licznych publikacji naukowych, w tym podstawowych dzieł dotyczących flory Polski i jej ochrony.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodziła się w 15 lipca 1939 w Cieszynie. Ojciec był sędzią i adwokatem, a jej młodszym bratem był późniejszy pianista i profesor Wiesław Piękoś. Po wojnie rodzina przeprowadziła się do Krakowa. Uczęszczała do Szkoły Podstawowej im. A. Mickiewicza i IX Liceum Ogólnokształcącego im. J. Joteyki. Do tej samej klasy chodziły Anna Pacyna i Róża Rajchel (które później także zostały botaniczkami i dr. hab.)[1]. W 1962 ukończyła studia na Uniwersytecie Jagiellońskim[2]. Została stażystką, a następnie asystentką w Katedrze Systematyki i Geografii Roślin, której kierownikiem był prof. Bogusław Pawłowski. W 1965 w ślad za profesorem przeniosła się do Instytut Botaniki PAN. W swoich badaniach naukowych zajmowała się roślinami górskimi, w szczególności roślinnością Tatr[1].

Od 1977 była kierownikiem Tatrzańskiej Stacji Terenowej Instytutu Ochrony Przyrody PAN oraz Górskiego Ogrodu Botanicznego w Zakopanem[1][3]. Była kierownikiem Zakładu Ochrony Szaty Roślinnej IOP PAN[1].

W 1986, wraz z mężem Zbigniewem, odkryła w kotle Wielkiej Świstówki nad Wantulami unikatowe – jedyne w całych Karpatach – stanowisko nerecznicy Villara, oddalone o ponad 500 km od głównego zasięgu rośliny. Położone na wysokości 1360 m n.p.m. stanowisko uległo zniszczeniu w 1997[1][4].

26 września 1994 uzyskała habilitację na podstawie pracy Taksonomia Dryopteris na Wydziale Biologii i Nauk o Ziemi UJ. 4 listopada 1999 uzyskała tytuł profesora nauk biologicznych. Specjalizowała się w fitogeografii, ochronie przyrody i taksonomii[2].

W 2007 odznaczona Medalem im. Władysława Szafera[5]. Była autorką ponad 300 publikacji naukowych, bardzo często pisanych z mężem[1][6], w tym podstawowych dzieł dotyczących flory Polski i jej ochrony, m.in. Polskiej czerwonej księgi roślin i Czerwonej księgi Karpat Polskich[3].

Była członkiem krajowych i zagranicznych towarzystw naukowych, a także członkiem rad redakcyjnych wielu czasopism[1].

Zmarła 7 kwietnia 2013. Została pochowana na Cmentarzu Rakowickim[3].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

W 1976 wyszła za mąż za botanika Zbigniewa Mirka (ur. 1951)[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h Anna Pacyna: Profesor dr hab. Halina Piękoś-Mirkowa. botany.pl. [dostęp 2019-05-14].
  2. a b Halina Maria Piękoś-Mirek w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI).
  3. a b c Pożegnanie Pani Profesor Haliny Piękoś-Mirkowej. pbsociety.org.pl. [dostęp 2019-05-14].
  4. Zbigniew Mirek, Halina Piękoś-Mirkowa: Czerwona księga Karpat Polskich. Kraków: Instytut Botaniki PAN, 2008. ISBN 978-83-89648-71-6.
  5. Medal im. Prof. Władysława Szafera. pbsociety.org.pl. [dostęp 2019-05-14].
  6. Mirek Zbigniew. botany.pl. [dostęp 2019-05-14].