Likaon (rodzaj ssaka)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Likaon
Lycaon[1]
Brookes, 1827[2]
Ilustracja
Przedstawiciel rodzaju – likaon pstry (L. pictus)
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd drapieżne
Podrząd psokształtne
Rodzina psowate
Rodzaj likaon
Typ nomenklatoryczny

Lycaon tricolor Brookes, 1827 (= Hyaena picta Temminck, 1820)

Synonimy
Gatunki

zobacz opis w tekście

Likaon[7] (Lycaon) – rodzaj ssaka z rodziny psowatych (Canidae).

Zasięg występowania[edytuj | edytuj kod]

Rodzaj obejmuje jeden współcześnie żyjący gatunek występujący w Afryce[8][9].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Długość ciała samców 84,5–138,5 cm, samic 93–141 cm, długość ogona samców 32–42 cm, samic 31–37 cm; masa ciała samców 21–34,5 kg, samic 18–26,5 kg[8].

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Etymologia[edytuj | edytuj kod]

  • Lycaon: gr. λυκος lýkos – wilk; κυων kuōn, κυνος kunos – pies[10]
  • Cynhyaena: gr. κυων kuōn, κυνος kunos – pies; ύαινα ýaina – hiena[11]. Gatunek typowy: Hyaena picta Temminck, 1820.
  • Hyenoides (Hyaenoides): rodzaj Hyaena Brisson, 1762, hiena; -οιδης -oidēs – przypominający[12]. Nazwa antydatowana przez Lycaon i Cynhyaena.
  • Kynos: gr. κυων kuōn, κυνος kunos – pies[13]. Nazwa antydatowana przez Lycaon, Cynhyaena i Hyenoides.

Podział systematyczny[edytuj | edytuj kod]

Do rodzaju należy jeden współcześnie występujący gatunek[7][9]:

oraz wymarły[14]:

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Lycaon, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. J. Brookes: A synopsis of the species of the class Mammalia. W: F. Cuvier, E. Griffith: The animal kingdom: arranged in conformity with its organization. Cz. 5. Londyn: Printed for G.B. Whittaker, 1827, s. 151. (ang.)
  3. F. Cuvier: Dictionnaire des sciences naturelles, dans lequel on traite méthodiquement des différens êtres de la nature, considérés soit en eux-mêmes, d'après l'état actuel de nos connoissances, soit relativement à l'utilité qu'en peuvent retirer la médecine, l'agriculture, le commerce et les artes. Suivi d'une biographie des plus célèbres naturalistes. T. 59. Paryż, Strasbourg: F. G. Levrault, Le Normant, 1829, s. 454. (fr.)
  4. P. Boitard: Le Jardin des plantes: description et murs des mammifères de la Ménagerie et du Muséum d'histoire naturelle. Paryż: J.J. Dubochet et Ce, Éditeurs, 1842, s. 215. (fr.)
  5. E. Rüppell. „Abh. Mus. Senckenb., Frankfurt”. 3 (2), s. 163, 1842 (niem.). 
  6. P. Gervais: Histoire naturelle des mammifères avec l'indication de leurs moeurs et de leurs rapports avec les arts, le commerce et l'agriculture. Paryż: L. Curmer, 1855, s. 53. (fr.)
  7. a b W. Cichocki, A. Ważna, J. Cichocki, E. Rajska-Jurgiel, A. Jasiński, W. Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 149. ISBN 978-83-88147-15-9. (pol. • ang.)
  8. a b C. Sillero-Zubiri: Family Canidae (Dogs). W: D.E. Wilson, R.A. Mittermeier: Handbook of the Mammals of the World. Cz. 1: Carnivores. Barcelona: Lynx Edicions, 2009, s. 424. ISBN 978-84-96553-49-1. (ang.)
  9. a b Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Lycaon. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 2015-07-12]
  10. Palmer 1904 ↓, s. 389.
  11. Palmer 1904 ↓, s. 209.
  12. Palmer 1904 ↓, s. 337.
  13. Palmer 1904 ↓, s. 359.
  14. A. Hartstone-Rose, L. Werdelin, D.J. De Ruiter, L.R. Berger & S.E. Churchill. The Plio-Pleistocene ancestor of wild dogs, Lycaon sekowei n. sp. „Journal of Paleontology”. 84 (2), s. 299-308, 2010. DOI: 10.1666/09-124.1 (ang.). 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. T.S. Palmer: Index Generum Mammalium: a List of the Genera and Families of Mammals. Waszyngton: Government Printing Office, 1904, s. 71-718, seria: North American Fauna. (ang.)