Lipki (wzgórze)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Lipki
Ilustracja
Widok z oddali na wzgórze
Państwo  Polska
Pasmo Płaskowyż Rybnicki
Wysokość 276,1[1] m n.p.m.
Położenie na mapie Raciborza
Mapa lokalizacyjna Raciborza
Lipki
Lipki
Położenie na mapie powiatu raciborskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu raciborskiego
Lipki
Lipki
Położenie na mapie województwa śląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa śląskiego
Lipki
Lipki
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Lipki
Lipki
Ziemia50°04′22,32″N 18°16′40,57″E/50,072867 18,277936
Ten artykuł dotyczy wzgórza. Zobacz też: inne znaczenia tego słowa.

Lipkiwzgórze w dzielnicy RaciborzaBrzeziu, na zachodnim krańcu płaskowyżu Rybnickiego. Wysokość wzniesienia wynosi 276,1 m n.p.m. i jest to najwyższy punkt w Raciborzu[2]. Swoją nazwę wzięło od siedmiu lip rosnących blisko siebie na wzgórzu. Jest ono znanym i cenionym miejscem wśród mieszkańców Brzezia. Często odbywają się na nim ceremonie związane ze świętami ważnymi dla lokalnej społeczności[3]. Na wzgórzu znajduje się zbiornik wody "Lipki"[4].

Siedem lip[edytuj | edytuj kod]

Wzgórze znane jest z rosnących na nim siedmiu lip. Pierwotnie zostały prawdopodobnie zasadzone u schyłku XVII wieku przez mieszkańców Brzezia, dla upamiętnienia przemarszu wojsk króla Jana III Sobieskiego na odsiecz wiedeńską. Wersja ta wydaje się być prawdopodobna, gdyż jest potwierdzone źródłowo iż w tamtym okresie sadzono lipy na Śląsku dla upamiętnienia marszu Sobieskiego na Wiedeń. Czyniono to za przykładem samego króla, który w czasie pobytu w Gliwicach własnoręcznie zasadził dwie lipy[3].

Stojące samotnie na wzgórzu lipy często nękane były przez pioruny, wiatr, ulewy i inne żywioły, stąd kilkakrotnie w miejsce starych sadzono młode lipy. Ostatni raz miało to miejsce około roku 1966 z okazji obchodów Tysiąclecia Państwa Polskiego, z inicjatywy nauczycieli Jana Kasprzyka i Maksymiliana Pawliczka[3].

Na wzgórzu, w sąsiedztwie lip umieszczony jest także z inicjatywy parafian obraz Matki Boskiej Nieustającej Pomocy. Uroczyście umieszczono go na wzgórzu w 1998 roku, podczas obchodów 775-lecia Brzezia. Uczyniono to, aby przywrócić zaginiony w niewyjaśnionych okolicznościach w połowie lat 50. XX wieku obraz, zawieszony na jednej z lip podczas uroczystości religijnej w 1949 roku przez młodzież z Solidacji Mariańskiej Męskiej[3][5].

Legendy[edytuj | edytuj kod]

Ze wzgórzem związanych jest kilka legend. Jedna mówi o klasztorze, który niegdyś stał na wzgórzu. Mieszkało w nim siedem młodych, pięknych i niezbyt pobożnych dziewczyn. Kiedy w Wielki Piątek urządziły huczną zabawę, klasztor zapadł się pod ziemię, a na jego miejscu wyrosło siedem lip. Inna legenda opowiada o zakopanym na wzgórzu skarbie, który można było wydobyć w Wielki Piątek. Pewien młody mężczyzna uległ pokusie i wraz z małym synkiem udał się na poszukiwania. Skarbu jednak nie znalazł, a podczas szukania zgubił się syn mężczyzny. Rok później mężczyzna znów udał się na wzgórze w poszukiwaniu kosztowności. Skarbu ponownie nie odnalazł, ale znalazł za to swojego syna. Szczęśliwy wrócił do domu i już nigdy więcej nie udał się na wzgórze w poszukiwaniu nieuczciwych pieniędzy[3]. Kolejna legenda opowiada o gęsiarce, która ze stadem swych gęsi zawędrowała do doliny zwanej Dołki (u zachodniego podnóża wzniesienia). W dolinie tej znajduje się źródełko, w którym gęsiarka zauważyła ponoć wynurzający się z wody sznurek. Zainteresowana, postanowiła go wyciągnąć, jednak sznurek był bardzo długi i wyciąganie go zdawało się nie mieć końca. Zniecierpliwiona, puściła w końcu sznurek, a wtedy rozległ się huk i klasztor stojący na wzgórzu zapadł się pod ziemię, pozostawiając jedynie samotne lipy. Jeszcze inna legenda mówi z kolei o tym, że lipy zasadził sam Jan III Sobieski podczas marszu na Wiedeń[6][7].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Geoportal. [dostęp 2010-11-16].
  2. Średniowieczna majówka - 785-lecia Brzezia (pol.). www.raciborz.com.pl, 25 maja 2008. [dostęp 2010-12-07].
  3. a b c d e Aleksander Żukowski: Sławne drzewa województwa śląskiego. s. 177-179.
  4. Grzegorz Wawoczny: Gospodarka wodno-ściekowa w Raciborzu. s. 64.
  5. Beata Kuliś: Racibórz - Brzezie, topografia legendowa. s. 33-34.
  6. Beata Kuliś: Racibórz - Brzezie, topografia legendowa. s. 52-56.
  7. Beata Kuliś: Racibórz - Brzezie, topografia legendowa. s. 100-103.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Aleksander Żukowski: Sławne drzewa województwa śląskiego. Czerwionka-Leszczyny: Agencja Reklamowo-Wydawnicza "Vectra", 2006. ISBN 83-922220-2-4. (pol.)
  • Grzegorz Wawoczny: Gospodarka wodno-ściekowa w Raciborzu. Racibórz: Wydawnictwo i Agencja Informacyjna WAW, 2010. ISBN 978-83-89802-98-9. (pol.)
  • Beata Kuliś: Racibórz - Brzezie, topografia legendowa. Racibórz: Arnet, 1998. ISBN 83-909930-0-7. (pol.)