Logometr

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Logometr (miernik ilorazowy) – przyrząd pomiarowy służący do pomiaru rezystancji, pojemności i częstotliwości.

Zbudowany jest z dwóch, prostopadłych względem siebie, cewek i magnesu trwałego połączonego, za pomocą osi obrotowej, ze wskazówką. Płynący przez cewki prąd wytwarza dwa pola magnetyczne, które powodują, że magnes wraz ze wskazówką ustawia się wzdłuż pola wypadkowego.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]