Lont wolnotlący

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Lont wolnotlący (knot) – pęczek nici lnianych lub konopnych nasączonych 5% roztworem octanu ołowiu lub azotanu ołowiu. Pali się z prędkością 0,5–1,0 cm/min.

Stosowany do zapalenia lontu wolnopalnego w celu zwiększenia odstępu czasu między momentem zapalenia, a momentem pobudzenia ładunku.

Zobacz też[edytuj]

Bibliografia[edytuj]

  • Andrzej Ciepliński, Ryszard Woźniak: Encyklopedia współczesnej broni palnej (od połowy XIX wieku). Warszawa: Wydawnictwo WiS, 1994. ISBN 83-86028-01-7.