Azotan ołowiu(II)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Azotan ołowiu(II)
Niepodpisana grafika związku chemicznego; prawdopodobnie struktura chemiczna bądź trójwymiarowy model cząsteczki Niepodpisana grafika związku chemicznego; prawdopodobnie struktura chemiczna bądź trójwymiarowy model cząsteczki
Ogólne informacje
Wzór sumaryczny Pb(NO
3
)
2
Masa molowa 331,21 g/mol
Wygląd biały lub prawie biały, krystaliczny proszek lub bezbarwne kryształy[1]
Identyfikacja
Numer CAS 10099-74-8
PubChem 24924[2]
Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)

Azotan ołowiu(II), Pb(NO
3
)
2
nieorganiczny związek chemiczny, sól kwasu azotowego i ołowiu na II stopniu utlenienia.

Azotan ołowiu(II) występuje w postaci bezbarwnych kryształów lub białego proszku. Jest rozpuszczalny w wodzie (w temp. 20 °C – 52,2 g na 100g H2O), a jego roztwór ma odczyn kwaśny. Powyżej temperatury 470 °C rozkłada się na tlenki azotu i ołowiu.

Azotan ołowiu ma właściwości utleniające, dlatego należy go przechowywać z dala od materiałów palnych. Jest toksyczny. LD50 (szczur, doustnie) wynosi 93 mg/kg. Działa drażniąco na skórę, oczy, płuca i błony śluzowe.

Ze względu na właściwości utleniające azotan ołowiu jest używany w produkcji zapałek, materiałów wybuchowych oraz w przemyśle barwników.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Farmakopea Polska X, Polskie Towarzystwo Farmaceutyczne, Warszawa: Urząd Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych, 2014, s. 4276, ISBN 978-83-63724-47-4.
  2. Azotan ołowiu(II) (CID: 24924) (ang.) w bazie PubChem, United States National Library of Medicine.
  3. Merck: Sicherheitsdatenblatt (niem.). [dostęp 9 czerwca 2008].
  4. a b Azotan ołowiu(II) (nr 203580) – karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich (Merck KGaA) na obszar Polski.
  5. a b c Department of Chemistry, The University of Akron: Lead nitrate (ang.). [dostęp 2012-02-23].
  6. a b Związki ołowiu (ang.) w wykazie klasyfikacji i oznakowania Europejskiej Agencji Chemikaliów. [dostęp 2015-04-10].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]