Lorysa karmazynowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Lorysa karmazynowa
Eos bornea[1]
(Linnaeus, 1758)
Ilustracja
Lora karmazynowa w Jurong Bird Park w Singapurze
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Infragromada ptaki neognatyczne
Rząd papugowe
Rodzina papugi wschodnie
Podrodzina damy
Plemię Loriini
Rodzaj Eos
Gatunek lorysa karmazynowa
Synonimy
  • Eos rubra (J. F. Gmelin, 1788)[1]
  • Psittacus borneus Linnaeus, 1758[2]
Podgatunki
  • Eos bornea cyanonotha (Vieillot, 1818)
  • Eos bornea bornea (Linnaeus, 1758)
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3]
Status iucn3.1 LC pl.svg

Lorysa karmazynowa, lora karmazynowana[4] (Eos bornea) – gatunek średniej wielkości ptaka z rodziny papug wschodnich (Psittaculidae), zamieszkujący wschodnią Indonezję.

Opis[edytuj | edytuj kod]

Lory karmazynowe mierzą około 31 cm oraz ważą 170 g. Samce i samice wyglądają tak samo. W upierzeniu dominuje kolor czerwony. Lotki pierwszorzędne są czarne. Dolna część grzbietu oraz pokrywy podogonowe niebieskie. Ogon jest czerwonobrązowy[5]. Dziób ciemnopomarańczowy, a oczy ciemne[6]. Podgatunek E. b. cyanonotha ma ciemniejszy odcień czerwonego od nominatywnego. Młode osobniki są ciemniejsze oraz mają niebieskie pokrywy uszne i krawędzie piór na brzuchu[5].

Obszar występowania i środowisko[edytuj | edytuj kod]

Obszar występowania poszczególnych podgatunków lor karmazynowych[7]:

  • Eos bornea cyanonotha (Vieillot, 1818)Buru (południowe Moluki);
  • Eos bornea bornea (Linnaeus, 1758) – południowe Moluki oraz Wyspy Kai.

Gatunek ten został introdukowany do Singapuru oraz na Tajwan[3].

Lory karmazynowe zamieszkują przeważnie lasy deszczowe oraz namorzyny do wysokości 1250 m n.p.m.[6]

Pożywienie[edytuj | edytuj kod]

Na wolności ptaki te żywią się nektarem, kwiatami oraz owadami[5]. W niewoli dodatkowo podawane są miękkie owoce[6].

W niewoli[edytuj | edytuj kod]

Lora karmazynowa w zoo w Singapurze

Papugi te można spotkać w niewoli jako ptaki ozdobne. Łatwo nawiązują kontakty z ludźmi. Nie zaleca się trzymania ich z innymi gatunkami ptaków[8].

Ze względu na to, że głównym pokarmem tego gatunku jest nektar, w sklepach można kupić specjalne pożywienie przeznaczone dla lor[8]. Można też przygotować samodzielnie, lecz wówczas utrzymanie może być kłopotliwe[6].

Status[edytuj | edytuj kod]

Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) uznaje lorę karmazynową za gatunek najmniejszej troski (LC – least concern) nieprzerwanie od 1994 roku; wcześniej (od 1988 roku) miała ona status gatunku bliskiego zagrożenia (NT – near threatened). Liczebność populacji na wolności nie została oszacowana; w 1997 roku ptak ten opisywany był jako pospolity do bardzo licznego. Trend liczebności populacji uznaje się za spadkowy[3].


Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Eos bornea, [w:] Integrated Taxonomic Information System [online] (ang.).
  2. Collar, N. & Kirwan, G.M.: Red Lory (Eos bornea). W: del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (red.). Handbook of the Birds of the World Alive [on-line]. Lynx Edicions, Barcelona, 2015. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-12-13)].
  3. a b c Eos bornea, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species [online] (ang.).
  4. Systematyka i nazewnictwo polskie za: P. Mielczarek & M. Kuziemko: Plemię: Loriini Selby, 1836 (Wersja: 2020-11-16). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2021-01-02].
  5. a b c Red Lory (Eos bornea), [w:] Parrot Encyclopedia [online], World Parrot Trust [dostęp 2020-01-31].
  6. a b c d Marcin Jan Gorazdowski, Ptaki ozdobne, Marek Zakrzewski (red.), Warszawa: Multico Oficyna Wydawnicza, 2008, s. 48, ISBN 978-83-7073-538-8.
  7. F. Gill, D. Donsker & P. Rasmussen (red.): Parrots, cockatoos (ang.). IOC World Bird List (v10.1). [dostęp 2020-04-07].
  8. a b Esther J. J Verhoef-Verhallen, Papugi, kakadu, papużki faliste i lory - rząd: Papugi - Psittaciformes, [w:] Zofia Gawryś (red.), Encyklopedia europejskich i egzotycznych ptaków ozdobnych, Warszawa: Bellona, 2006, s. 279, ISBN 83-11-10474-3.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]