Przejdź do zawartości

Lucjusz Licyniusz Krassus

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Lucjusz Licyniusz Krassus
Lucius Licinius Crassus
Data urodzenia

140 p.n.e.

Data śmierci

91 p.n.e.

konsul
Okres

od 95 p.n.e.
do 95 p.n.e.

cenzor
Okres

od 92 p.n.e.
do 92 p.n.e.

Lucjusz Licyniusz Krassus – rzymski polityk, mówca.

Urodzony za konsulatu Kwintusa Serwiliusza Cepiona i Gajusza Leliusza[1][2], czyli w 140 p.n.e. Pochodził ze znakomitego plebejskiego rodu Licyniuszy, a Cyceron w mowie w obronie Rabiriusza wprost nazywał go nobilem[3].

Uczył się u Lucjusza Celiusza Antypatra (Lucius Caelius Antipater), historyka, prawnika i oratora[4][5]. Prawa cywilnego uczył się u Kwintusa Mucjusza Scewoli Augura[6].

W 119 p.n.e. oskarżyciel Gajusza Papiriusza Karbona. Był członkiem dwuosobowej komisji nadzorującej założenie kolonii (Duumvir coloniae deducendae) Narbo Martius (dzisiejsza Narbona) powstałej w 118 p.n.e.[7] W roku 100 p.n.e. Licyniusz Krassus znalazł się w gronie optymatów, którzy wzięli udział w stłumieniu ruchu trybuna ludowego Saturninusa[8][9]. W 109 p.n.e. był kwestorem w prowincji Azja. W 107 p.n.e. wybrany trybunem ludowym. W 103 p.n.e. edyl kurulny. Pretorem był w 98 p.n.e. Konsul w 95 p.n.e. Cenzor w 92 p.n.e. wraz z Gnejuszem Domicjuszem Ahenobarbem z którym pozostawał w konflikcie. Swetoniusz przytacza[10] złośliwą wypowiedź Licyniusza Krassusa o koledze w urzędzie: "nie należy się dziwić, iż ma miedzianą brodę (Ahenobarbus – miedzianobrody): usta ma przecież z żelaza, a serce z ołowiu". Cyceron uważał Licyniusza Krassusa za jednego z najwybitniejszych mówców rzymskich. Jego właśnie i Marka Antoniusza Oratora uczynił głównymi rozmówcami w dziele DE ORATORE AD QVINTVM FRATREM[11]. i przez ich usta wyraził swoje przemyślenia i wiadomości na temat sztuki oratorskiej w Rzymie.

Żoną Krassusa była Mucja, córka Kwintusa Mucjusza Scewoli Augura[12], konsula w 117 p.n.e., prawnika. Miał z nią dwie córki Licinie. Adoptował swojego wnuka Scypiona.

potomkowie

[edytuj | edytuj kod]
                   

Lucjusz Licyniusz Krassus
konsul 95 p.n.e.
• Mucia

            
        

Licynia
• Publiusz Korneliusz Scypion Nazyka

Licynia
• Gajusz Mariusz Młodszy

Licyniusz Krassus Scypion
adoptowany wnuk

            
        

Kwintus Cecyliusz Metellus Pius Kornelian Scypion Nazyka
• Emilia

Licyniusz Krassus Scypion
adoptowany wnuk

            
        

Kwintus Cecyliusz Metellus Scypion
zm. 18 letni

Cecylia Metella Kornelia
• 1.Publiusz Licyniusz Krassus
• 2.Gnejusz Pompejusz Wielki

Zobacz też

[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. Marcus Tullius Cicero: Brutus; 161. [dostęp 2009-10-30]. (łac.).
  2. Brutus czyli o sławnych mówcach. W: Marek Tulliusz Cycero: Pisma Krasomówcze i Polityczne Marka Tuliusza Cycerona. Poznań: Nakładem Biblioteki Kórnickiej, 1873, s. 48.
  3. Marek Tulliusz Cyceron: Pro C. Rabirio perduellionis reo ad quirites; 21. [dostęp 2009-10-30]. (łac.).
  4. Marcus Tullius Cicero: Brutus; 102. [dostęp 2009-10-21]. (łac.).
  5. Brutus czyli o sławnych mówcach. W: Marek Tulliusz Cycero: Pisma Krasomówcze i Polityczne Marka Tuliusza Cycerona. Poznań: Nakładem Biblioteki Kórnickiej, 1873, s. 30.
  6. O mówcy. W: Marek Tulliusz Cycero: Pisma Krasomówcze i Polityczne Marka Tuliusza Cycerona. Poznań: Nakładem Biblioteki Kórnickiej, 1873, s. 11.
  7. Księga pierwsza, 15. W: Wellejusz Paterkulus: Historia rzymska. Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 2006, s. 33. ISBN 83-04-04830-2.
  8. Marek Tulliusz Cyceron: Pro C. Rabirio perduellionis reo ad quirites; 21. [dostęp 2009-04-23]. (łac.).
  9. Filipika ósma [5,15]. W: Marek Tulliusz Cyceron: Filipiki (In Marcum Antonium Orationes Phillipcae). edycja komputerowa www.histurion.pl.
  10. Neron, Rozdział 2. W: Gajusz Swetoniusz Trankwillus: Żywoty Cezarów. Warszawa: Zakład Narodowy Imienia Ossolińskich, 1972, s. 326.
  11. O mówcy. W: Marek Tulliusz Cycero: Pisma Krasomówcze i Polityczne Marka Tuliusza Cycerona. Poznań: Nakładem Biblioteki Kórnickiej, 1873.
  12. O mówcy. W: Marek Tulliusz Cycero: Pisma Krasomówcze i Polityczne Marka Tuliusza Cycerona. Poznań: Nakładem Biblioteki Kórnickiej, 1873, s. 7.