Ludwik Krause

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Ludwik Krause (Krauze) (ur. 26 października 1856 w Kaliszu, zm. 21 grudnia 1922 w Warszawie) – polski chirurg.

Syn Samuela. Ukończył gimnazjum w Kaliszu i wydział medyczny Cesarskiego Uniwersytetu Warszawskiego. W 1881 otrzymał dyplom lekarza. Za rozprawę Wpływ soli salicytowych na ustrój otrzymał srebrny medal. Po skończeniu studiów uczył się chirurgii u Ludwika Chwata w Szpitalu Starozakonnych w Warszawie. Był jego asystentem przez 6 lat. Uczył się wtedy także u Theodora Billrotha w Wiedniu. Opublikował około 20 artykułów. M.in. ogłosił pracę opartą na dwustu tracheotomiach. Obronił doktorat na ten temat w 1894 na Uniwersytecie w Dorpacie. W 1896 zostaje nadetatowym ordynatorem oddziału chirurgicznego w Szpitalu Starozakonnych na miejsce ustępującego Ludwika Chwata, a w 1898 ordynatorem etatowym. Był członkiem sekcji chirurgicznej Warszawskiego Towarzystwa Lekarskiego. Był współwłaścicielem od 1895 pisma „Medycyna”.

11 listopada 1894 ożenił się z Heleną Dawidson, która miała dwie siostry Zofię i Karolinę. Rodzina mieszkała na Sienkiewicz 4 i czasami wynajmowała pokoje[1]. Miał synów, Kazimierza, Władysława i Stanisława. Kazimierz był kolegą szkolnym od Konopczyńskiego Maniusia Kurmana, Romana Badiora i Lechonia. Drugim synem był Stanisław, który skończył politechnikę i był inżynierem. Stanisław Krause (Krauze) był ożeniony z Anną Flatau (1901-1943), córką Edwarda Flatau; był przyjacielem kompozytora Kazimierza Sikorskiego; popełnił samobójstwo 12 grudnia 1928 w wieku 33 lat, około dwa lata po ślubie[1]. W zbiorach historyka medycyny Szarejki w Głównej Bibliotece Lekarskiej w Warszawie jest jego notatka rozmowy z 13 stycznia 1979: "Krauze (Krause) lekarz warszawski, miał syna który ożenił się z Anną córką dra Edwarda Flatau. Mieszkali w Warszawie."</ref>. Rodzina Ludwika Krauze pasjonowała się muzyką. W Warszawie mieszkali na ulicy Sienkiewicza 4 (dom ocalał czasy wojny), podnajmowali pokoje, często muzykom, jednym z nich był Bolesław Kon. Żona Ludwika Kruse i jego syn Władysław przypuszczalnie zginęli w czasie okupacji po zatrzymaniu przez Niemców na rogu Nowego Światu i Alei Jerozolimskich.

Ludwik Krause jest pochowany w Warszawie na Cmentarzu Żydowskim na Okopowej[2].

Wybrane prace[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Andrzej Kierzek. Dokonania chirurgów warszawskich XIX wieku na polu otorynolaryngologii. Część II (K-Ż). Otorynolaryngologia 5(4), 163-140, 2006
  • Piotr Szarejko, tom II oraz L. Krause, Akta osobowe, Zb. Spec. Gł. Bibl. Lek.; W Noszczyk, s.204
  • Henryk Grynberg. Ludwik Krause, wspomnienie pozgonne. Kwartalnik Kliniczny Szpitala Starozakonnych 2 (1), 1923.
  • Ewa Andrysiak, Krause (Krauze) Ludwik (1856-1922), chirurg. W: Słownik biograficzny Wielkopolski południowo-wschodniej: ziemi kaliskiej. T. 1 / pod red. Hanny Tadeusiewicz. Kalisz: Kaliskie Towarzystwo Przyjaciół Nauk, 1998. s. 42-43, 101.
  • Kazimierz Reychman: Szkice genealogiczne, Serja I. Warszawa: Hoesick F., 1936, s. 45-48.
  • Ludwik Krause, Wspomnienie Pozgonne, Henryk Grynberg, Kwartalnik Kliniczny Szpitala Starozakonnych na Czystem, Rok II, Warszawa, Styczeń 1923, Nr 1., s. 1-3.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Roman Jasiński: Zmierzch starego świata, wspomnienia 1900-1945. Wydawnictwo Literackie, 2006. (pol.)
  2. Wirtualny Cmentarz, cemetery.jewish.org.pl [dostęp 2017-11-18] (pol.).