Uniwersytet Warszawski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Uniwersytet Warszawski
Universitas Varsoviensis
University of Warsaw
Ilustracja
Brama Główna Uniwersytetu Warszawskiego
Data założenia 19 listopada 1816
Typ publiczna
Państwo  Polska
Adres ul. Krakowskie Przedmieście 26/28
00-927 Warszawa
Liczba pracowników
• naukowych
7307
2992
Liczba studentów 44 622[1]
Rektor dr hab. Marcin Pałys, prof. UW
Członkostwo EUA, Erasmus, CIRCEOS
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
Uniwersytet Warszawski
Uniwersytet Warszawski
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa lokalizacyjna województwa mazowieckiego
Uniwersytet Warszawski
Uniwersytet Warszawski
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Uniwersytet Warszawski
Uniwersytet Warszawski
Ziemia52°14′25″N 21°01′09″E/52,240278 21,019167
Strona internetowa

Uniwersytet Warszawski (historyczne nazwy: Królewski Uniwersytet Warszawski, Cesarski Uniwersytet Warszawski, Uniwersytet Józefa Piłsudskiego w Warszawie) – polski publiczny uniwersytet założony 19 listopada 1816 w Warszawie przez Komisję Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego[2].

Współcześnie UW jest największym[3] i jednym z dwóch najlepszych uniwersytetów w Polsce. W 2016 Uniwersytet Warszawski zajął 3. miejsce w Europie Południowej i Wschodniej oraz 96. na świecie w rankingu wschodzących gwiazd nauki Nature Index Rising Stars[4]. W międzynarodowym rankingu ARWU, zwanym rankingiem szanghajskim w 2017 Uniwersytet Warszawski zajął miejsce w przedziale 301-400 (najwyższe ze wszystkich polskich uczelni)[5], a w rankingu QS World University Rankings w roku 2018 miejsce w przedziale 411-420[6]. W szanghajskim rankingu dziedzinowym w 2018 uwzględnionych zostało 10 dyscyplin prowadzonych na UW. Najwyższe miejsca (pozycja między 51. a 75. na świecie) zajęły matematyka i fizyka[7].

W rankingu Szkół Wyższych „Perspektyw” Uniwersytet Warszawski corocznie zajmuje jedno z dwóch pierwszych miejsc w kraju[8]. W 2018 zajął w tym rankingu 1. miejsce[9].

Pracownicy uniwersytetu zdobyli 14 z 28 grantów, przyznanych naukowcom pracującym w polskich instytucjach, w najbardziej prestiżowych europejskich konkursach badawczych – Europejskiej Rady ds. Badań Naukowych(European Research Council)[10]. W 2016 Komisja Europejska przyznała Uniwersytetowi wyróżnienie „HR Excellence in Research”[11], które jest potwierdzeniem przestrzegania zasad Europejskiej Karty Naukowca.

Uniwersytet Warszawski dał początek kilku innym współcześnie działającym uczelniom. W 1950 w miejsce zlikwidowanych Wydziału Lekarskiego i Wydziału Farmaceutycznego powstała Akademia Medyczna w Warszawie (dziś Warszawski Uniwersytet Medyczny)[12]. W 1952 z uniwersytetu usunięto Wydział Weterynaryjny i włączono go do Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie[13]. W 1954 z wydziałów teologicznych UW i UJ powstała Akademia Teologii Katolickiej (dziś Uniwersytet Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie)[14]. W 1997 filia UW w Białymstoku została przekształcona w Uniwersytet w Białymstoku[15].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Inicjator założenia uniwersytetu Stanisław Kostka Potocki kierownik Komisji Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego.

Królewski Uniwersytet Warszawski (1816–1831)[edytuj | edytuj kod]

W listopadzie 1816 roku Stanisław Kostka Potocki kierownik Komisji Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego oraz Stanisław Staszic przedstawili carowi Rosji Aleksandrowi I projekt utworzenia Królewskiego Uniwersytetu Warszawskiego, który przychylił się do inicjatywy aprobując ją[2][16]. Nastąpiło to poprzez połączenie dwóch szkół założonych w czasie Księstwa Warszawskiego przez Izbę Edukacji Publicznej: Szkoły Prawa i Nauk Administracyjnych (zał. 1808) oraz Szkoły Lekarskiej zwanej też Akademickim Wydziałem Lekarskim (zał. 1809). Po uzupełnieniu uczelnia składała się z 5 wydziałów[2]:

  • Prawa i Nauk Administracyjnych, który składał się z 9 katedr (Nauk Przygotowawczych; Pandektów; Prawa Polskiego Dawnego i Historii Prawa Polskiego; Prawa Cywilnego Obecnie Obowiązującego; Prawa Kryminalnego, Postępowania Cywilnego i Kryminalnego i Konstytucji; Prawa Kanonicznego; Ekonomii Politycznej, Prawa Administracyjnego, Prawa Policyjnego i Nauki Finansowej; Nauki Handlu, Prawa Handlowego i Statystyki; Technologii, Rolnictwa i Leśnictwa: do roku 1819). Na wydziale pracowali m.in. Jan Wincenty Bandtkie, Wacław Aleksander Maciejowski i Fryderyk Skarbek[17][18].
  • Nauk Lekarskich, który składał się z 10 katedr (Anatomii Teoretycznej i Praktycznej oraz Porównawczej; Farmacji, Farmakologii, Chemii Policyjnej i Prawnej; Fizjologii i Dietetyki; Patologii Ogólnej, Historii Medycyny i Propedeutyki; Materii Lekarskiej, Toksykologii i Formularza, czyli Receptury; Chirurgii Teoretycznej; Chirurgii Operacyjnej; Patologii i Terapii Szczegółowej; Położnictwa, Chorób Ciężarnych, Położnic i Nowo narodzonych; Chorób Epizootycznych, Medycyny Prawnej i Policji Lekarskiej). Na wydziale pracowali m.in. Andrzej Franciszek Ksawery Dybek, Emilian Klemens Nowicki i Jan Bogumił Freyer[12]
  • Teologicznego, który składał się z 6 katedr (Pisma Świętego i Nauk Pomocniczych; Historii Kościoła; Prawa Kościelnego; Teologii Dogmatycznej; Teologii Moralnej; Teologii Pasterskiej). Na wydziale pracował m.in. pierwszy rektor UW Wojciech Szweykowski[14].
  • Filozoficznego (powstał w roku 1817), gdzie wykładał m.in. Adam Zabellewicz[19].
  • Nauk i Sztuk Pięknych – pierwszym honorowym dziekanem oraz profesorem w latach 1816–1818 był sławny malarz Marcello Bacciarelli[2]. Do oddziału tego włączono też Instytut Muzyki i Deklamacji. W 1826 Oddział Muzyki Uniwersytetu został przekształcony w Szkołę Główną Muzyki (studiował tam m.in. Fryderyk Chopin)[20].

W 1830 roku car Mikołaj I przemianował uczelnię na Uniwersytet Królewsko-Aleksandrowski w celu upamiętnienia swego brata Aleksandra I (zmarł w 1825 r.)[21]. Po upadku powstania listopadowego, w którym uczestniczyło wielu studentów, uniwersytet został zamknięty[18].

Po powstaniu listopadowym (1831–1869)[edytuj | edytuj kod]

W ramach represji po klęsce powstania listopadowego nastąpiła likwidacja polskiego szkolnictwa wyższego. Większość zbiorów UW wywieziono do Petersburga[22]. W 1857 roku w Warszawie otwarto Akademię Medyko-Chirurgiczną, która składała się z dwóch wydziałów (lekarskiego i farmaceutycznego). W 1862 akademia stała się częścią Szkoły Głównej Warszawskiej (Варшавская Главная Школа)[12]. SGW posiadała cztery wydziały: (1) Prawa i Administracji, (2) Filologiczno-Historyczny, (3) Matematyczno-Fizyczny i (4) Lekarski. Rektorem uczelni został Józef Mianowski. Szkołę zamknięto niedługo po upadku Powstania styczniowego (w 1869)[23].

Cesarski Uniwersytet Warszawski (1870–1915)[edytuj | edytuj kod]

 Zobacz też kategorię: Cesarski Uniwersytet Warszawski.
Pieczęć Cesarskiego Uniwersytetu Warszawskiego

W 1870 roku w miejsce zlikwidowanej SGW otwarto Cesarski Uniwersytet Warszawski (Императорский Варшавский Университет) z wykładowym językiem rosyjskim. W trakcie I wojny światowej uniwersytet został przeniesiony do Rostowa nad Donem (1915), gdzie do końca lipca 1917 roku działał jako „Cesarski Uniwersytet Warszawski w m. Rostowie nad Donem” (Императорский Варшавский Университет в г. Ростове-на-Дону). Uczelnia została następnie przekształcona postanowieniem Rządu Tymczasowego w Uniwersytet Doński[22].

Okres II Rzeczypospolitej (1915–1939)[edytuj | edytuj kod]

Jesienią 1915 gen. Hans von Beseler utworzył polskojęzyczny Uniwersytet Warszawski i nadał mu statut. W 1920 utworzono Wydział Teologii Ewangelickiej. Na początku lat trzydziestych uniwersytet stał się największą polską uczelnią – pracowało tam 250 profesorów i docentów, a naukę pobierało 10 000 studentów[22]. Po śmierci Józefa Piłsudskiego w 1935 Senat UW zmienił nazwę uczelni na Uniwersytet Józefa Piłsudskiego w Warszawie[24].

W listopadzie 1936 roku studenci kierowani przez Młodzież Wszechpolską urządzili blokadę gmachów uniwersyteckich domagając się obniżki opłat za naukę i getta ławkowego dla Żydów[25]. W październiku 1937 roku rektor Włodzimierz Antoniewicz wydał zarządzenie porządkowe wprowadzające na uczelni getto ławkowe, tj. obowiązek zajmowania przez studentów pochodzenia żydowskiego wyznaczonych miejsc w salach wykładowych[26]. W roku akademickim 1938/39 nie przyjmowano Żydów na wydziały farmacji i weterynarii[27].

Okres II wojny światowej (1939–1945)[edytuj | edytuj kod]

W trakcie okupacji polskie uczelnie były zamknięte. Zbiory i wyposażenie wielu pracowni UW zostały wywiezione do Niemiec, a budynki uniwersytetu przekształcono częściowo w koszary żandarmerii. Pomimo zakazów okupanta i groźby kary śmierci, wielu wykładowców prowadziło zajęcia ze studentami w mieszkaniach prywatnych. W ten sposób powstała rozbudowana struktura tajnego nauczania, stanowiąca część polskiego ruchu oporu. W 1944 roku w zajęciach uczestniczyło ok. 300 pracowników naukowych i 3500 studentów.

Tajne kształcenie wyższe na Warszawskim Uniwersytecie Medycznym realizowano w „Prywatnej Szkole Zawodowej dla Pomocniczego Personelu Sanitarnego” – Szkole Zaorskiego (zob. Jan Zaorski)[28][29][30].

Większość studentów była jednocześnie żołnierzami podziemia. W czasie wojny zginęło 63 profesorów UW. Infrastruktura uczelni uległa zniszczeniu w 60%, a zbiory w 70–80%[22].

Uniwersytet Warszawski w latach 1945–1989[edytuj | edytuj kod]

Strajk studencki na UW w 1988 r.

Po wojnie powrócono do nazwy Uniwersytet Warszawski. W grudniu 1945 roku zajęcia rozpoczęło ponad 4000 studentów.

Rozporządzeniem Rady Ministrów z 24 października 1949 r. zlikwidowano Wydziały: Lekarski i Farmaceutyczny, a w ich miejsce utworzono Akademię Lekarską (później Medyczną). W 1950 Wydział Humanistyczny podzielono na trzy wydziały: Filozoficzno-Społeczny, Historyczny i Filologiczny. W 1952 usunięto z uniwersytetu Wydział Weterynaryjny. W 1954 zlikwidowano Wydział Teologii Ewangelickiej i Wydział Teologii Katolickiej, wyodrębniając je i przekształcając odpowiednio w Chrześcijańską Akademię Teologiczną i Akademię Teologii Katolickiej.

Uniwersytet Warszawski był za czasów PRL ważnym ośrodkiem opozycyjnym. W latach 50. XX wieku z powodów politycznych od zajęć ze studentami odsunięci zostali m.in. Władysław Tatarkiewicz[31], Stanisław Ossowski[32] oraz Maria Ossowska[33]. W październiku 1966 Leszek Kołakowski wygłosił na UW wykład „Rozwój kultury polskiej w ostatnim 10-leciu”, za który wyrzucono go z PZPR. W marcu 1968 roku na uczelni doszło do masowych demonstracji studenckich. Z Uniwersytetu usunięto wówczas Stefana Żółkiewskiego, Zygmunta Baumana, Leszka Kołakowskiego, Bronisława Baczko i Marię Hirszowicz. W latach 1980–1981 działała komisja Senatu ds. analizy niewłaściwych decyzji personalnych władz UW podjętych w latach 1968–1980, której przewodniczył Klemens Szaniawski.

W 1980 utworzono Muzeum Uniwersytetu Warszawskiego, które początkowo mieściło się w Pałacu Kazimierzowskim. W tym samym roku rektorem został Henryk Samsonowicz, który dwa lata później został usunięty ze stanowiska przez władze komunistyczne w czasie stanu wojennego. W tym okresie internowani byli też m.in. Andrzej Bogusławski, Klemens Szaniawski, doc. dr hab. Joanna Mantel-Niećko, doc. dr hab. Jadwiga Puzynina oraz doc. dr hab. Hanna Świda-Ziemba. W 1984 minister Benon Miśkiewicz zablokował wybór Klemensa Szaniawskiego na rektora[34].

Uniwersytet Warszawski po roku 1989[edytuj | edytuj kod]

W latach 1994–1998 na Powiślu budowano nowy gmach Biblioteki Uniwersyteckiej. Uroczyste otwarcie miało miejsce w 1999. Po wstąpieniu Polski do Unii Europejskiej Uniwersytet uzyskał wiele środków na inwestycje z funduszy strukturalnych Unii Europejskiej. Wybudowano m.in. Centrum Nauk Biologiczno-Chemicznych, Centrum Nowych Technologii, pierwszą część gmachu wydziałów lingwistycznych[35].

W 2016 roku Uniwersytet Warszawski obchodził 200. urodziny. Hasłem obchodów było „Dwa stulecia. Dobry początek”. Z tej okazji przez cały rok na uczelni odbywały się imprezy jubileuszowe, konferencje, spotkania, wystawy i wydarzenia artystyczne.

W latach 2016-2025 uczelnia realizuje kompleksowy program przemiany uczelni, którego celem jest:

1. rozwój przedsięwzięć transdyscyplinarnych

2. większe umiędzynarodowienie uczelni

3. rozwój programu kształcenia przez całe życie

4. rozwój przedsiębiorczości akademickiej

5. wspieranie innowacyjnych form kształcenia

6. podnoszenie jakości życia publicznego[36].

W 2018 rektorzy Uniwersytetu Warszawskiego i Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego podpisali list intencyjny w sprawie utworzenia federacji. Obie uczelnie planują wspólne prowadzenie wybranych badań, kierunków studiów, zajęć dydaktycznych oraz wspólne kształcenie doktorantów. Federacja UW i WUM rozpoczęłaby działalność w październiku 2019 r.[37]

Statystyki[edytuj | edytuj kod]

Ranking
Rankingi krajowe
Ranking 2018
Perspektywy 1[38]
QS World 1[39]
Times (Europe) 1[40]
Webometrics 1[41]
SIR 2[42]
Rankingi światowe
QS World 394[39]
Times (Europe) 501-600[40]
Webometrics 375[41]
SIR 542[42]

W 2017 roku na uniwersytecie studiowało 45 430 studentów, 3041 doktorantów i 2992 słuchaczy studiów podyplomowych. Uniwersytet oferuje ponad 100 kierunków studiów. Na uczelni pracuje 7307 pracowników w tym 3802 pracowników naukowych[43].

Wydziały[edytuj | edytuj kod]

Siedziba Wydziału Nauk Ekonomicznych przy ul. Długiej 44/50
Budynki Wydziału Fizyki przy ul. Pasteura 5

W skład Uniwersytetu Warszawskiego wchodzi 21 wydziałów[44]:

Inne podstawowe jednostki organizacyjne[edytuj | edytuj kod]

Hall Główny Biblioteki
  • Centrum Europejskie Uniwersytetu Warszawskiego
  • Centrum Kształcenia Nauczycieli Języków Obcych i Edukacji Europejskiej Uniwersytetu Warszawskiego
  • Instytut Ameryk i Europy
  • Centrum Archeologii Śródziemnomorskiej Uniwersytetu Warszawskiego im. prof. Kazimierza Michałowskiego
  • Centrum Nowych Technologii Uniwersytetu Warszawskiego
  • Instytut Studiów Społecznych im. Profesora Roberta Zajonca
  • Interdyscyplinarne Centrum Modelowania Matematycznego i Komputerowego
  • Ośrodek Badań nad Antykiem Europy Południowo-Wschodniej
  • Ośrodek Badań nad Migracjami
  • Środowiskowe Laboratorium Ciężkich Jonów w Uniwersytecie Warszawskim

Międzywydziałowe jednostki organizacyjne[edytuj | edytuj kod]

  • Centrum Nauk Sądowych Uniwersytetu Warszawskiego
  • Centrum Studiów Samorządu Terytorialnego i Rozwoju Lokalnego
  • Centrum Nauk Biologiczno-Chemicznych Uniwersytetu Warszawskiego
  • Kolegium Międzyobszarowych Indywidualnych Studiów Humanistycznych i Społecznych
  • Kolegium Międzywydziałowych Indywidualnych Studiów Matematyczno-Przyrodniczych
  • Międzywydziałowe Studia Ochrony Środowiska

Ogólnouczelniane jednostki organizacyjne[edytuj | edytuj kod]

  • Archiwum Uniwersytetu Warszawskiego
  • Biblioteka Uniwersytecka w Warszawie
  • Centrum Otwartej i Multimedialnej Edukacji
  • Chór Akademicki Uniwersytetu Warszawskiego
  • Katedra Erazma z Rotterdamu
  • Katedra im. Tadeusza Mazowieckiego
  • Katedra UNESCO – Trwałego Rozwoju
  • Muzeum Uniwersytetu Warszawskiego
  • Studium Wychowania Fizycznego i Sportu
  • Szkoła Języków Obcych
  • Teatr Hybrydy Uniwersytetu Warszawskiego
  • Uniwersytecki Ośrodek Transferu Technologii
  • Uniwersyteckie Centrum Badań nad Środowiskiem Przyrodniczym i Zrównoważonym Rozwojem
  • Uniwersyteckie Centrum Wolontariatu
  • Uniwersytet Otwarty Uniwersytetu Warszawskiego
  • Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego
  • Zespół Pieśni i Tańca Uniwersytetu Warszawskiego „Warszawianka”

Jednostki prowadzące działalność gospodarczą

  • Biuro Ekspertyz Centrum Nauk Sądowych
  • Ośrodek Analiz Politologicznych Uniwersytetu Warszawskiego

Inne jednostki

  • Ośrodek Kultury Francuskiej i Studiów Frankofońskich

Kampusy i budynki uczelniane[edytuj | edytuj kod]

Budynek Porektorski

Kampus Główny[edytuj | edytuj kod]

Władze uniwersytetu, znaczna część administracji i niektóre z wydziałów urzędują w zabytkowych gmachach przy Krakowskim Przedmieściu. Główne wejście na teren kampusu prowadzi przez zabytkową Bramę Główną UW. Do budynków na tym terenie należą:

W okolicach Kampusu Głównego są zlokalizowane również inne budynki uniwersyteckie. Są to m.in.:

  • Nowy Świat 67 – siedziba instytutów: Nauk Politycznych i Polityki Społecznej
  • Nowy Świat 69 – budynek Wydziału Dziennikarstwa i Nauk Politycznych (Instytut Dziennikarstwa, Instytut Europeistyki), Wydziału Prawa i Administracji oraz Kolegium Międzywydziałowych Indywidualnych Studiów Humanistycznych
  • Krakowskie Przedmieście 1 – siedziba Instytutu Badań Interdyscyplinarnych „Artes Liberales”, Instytutu Filologii Klasycznej Wydziału Polonistyki, Instytutu Prawa Międzynarodowego Wydziału Prawa i Administracji
  • Krakowskie Przedmieście 3 – siedziba wydziałów: Dziennikarstwa i Nauk Politycznych, Filozofii i Socjologii
  • Karowa – Instytut Studiów Regionalnych i Globalnych WGiSR (Karowa 20, budynek zajmowany razem z Domem Spotkań z Historią), Instytut Socjologii.

Powiśle[edytuj | edytuj kod]

U podnóża skarpy warszawskiej, poniżej kampusu głównego UW, nad brzegiem Wisły zlokalizowano niedawno nową siedzibę Biblioteki Uniwersyteckiej. W jej budynku znajdują się także pomieszczenia Wydziału Prawa i Administracji. Na ulicy Bednarskiej znajduje się Sekcja Koreanistyki Wydziału Orientalistycznego, a przy ulicy Browarnej część Wydziału Neofilologii oraz Wydziału Lingwistyki Stosowanej. W przyszłości planowana jest dalsza rozbudowa instytucji uniwersyteckich w tej części Powiśla.

Kampus Ochota[edytuj | edytuj kod]

W dzielnicy Ochota, na tzw. Kampusie Ochota, gdzie mieszczą się także placówki Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego i Polskiej Akademii Nauk, znajdują się:

Mokotów[edytuj | edytuj kod]

W rejonie ulic Smyczkowej i Szturmowej na Mokotowie (Służew) zlokalizowano szereg budynków uniwersyteckich. W szczególności swoje siedziby mają tu niektóre jednostki Wydziału Lingwistyki Stosowanej, Wydział Zarządzania, budynki Wydziału Fizyki oraz kilka jednostek niższego szczebla.

W budynku przy alei Niepodległości 22 nazywanym „Ośrodek Ksawerów” znajduje się szereg jednostek niższego szczebla, w tym Centrum Europejskie UW oraz Ośrodek Studiów Amerykańskich.

Inne lokalizacje[edytuj | edytuj kod]

Siedziba Wydziału Psychologii przy ul. Stawki 5/7

Większość pozostałych jednostek uczelni znajduje się w różnych częściach Śródmieścia:

Władze rektorskie[edytuj | edytuj kod]

Rektorzy[edytuj | edytuj kod]

Rektor i dziekani Szkoły Głównej Warszawskiej
  1. Ks. Wojciech Szweykowski (1818–1831)
  2. Józef Karol Skrodzki (1831)
  3. Józef Mianowski (1862–1869)
  4. Piotr Ławrowski (1869–1873)
  5. Nikołaj Błagowieszczański (1874–1884)
  6. Nikołaj Ławrowski (1884–1890)
  7. Michaił Szałfiejew (1895)
  8. Pawieł Kowalewski (1896)
  9. Grigorij Zenger (1896)
  10. Michaił Szałfiejew (1898)
  11. Grigorij Uljanow (1899–1903)
  12. Piotr Ziłow (1904)
  13. Jefim Karski (1905–1911)
  14. Wasilij Kudrewiecki (1911–1912)
  15. Iwan Trepicyn (1913)
  16. Siergiej Wiechow (1914–1915)
  17. Józef Brudziński (1915–1917)
  18. Antoni Kostanecki (1917–1919)
  19. Stanisław Józef Thugutt (1919–1920)
  20. Jan Karol Kochanowski (1920–1921)
  21. Jan Mazurkiewicz (1921–1922)
  22. Jan Łukasiewicz (1922–1923)
  23. Ignacy Koschembahr-Łyskowski (1923–1924)
  24. Franciszek Krzyształowicz (1924–1925)
  25. Stefan Pieńkowski (1925–1926)
  26. Bolesław Hryniewiecki (1926–1927)
  27. Ks. Abp Antoni Szlagowski (1927–1928)
  28. Gustaw Przychocki (1928–1929)
  29. Tadeusz Brzeski (1929–1930)
  30. Mieczysław Michałowicz (1930–1931)
  31. Jan Łukasiewicz (1931–1932)
  32. Józef Ujejski (1932–1933)
  33. Stefan Pieńkowski (1933–1936)
  34. Włodzimierz Antoniewicz (1936–1939)
  35. Jerzy Modrakowski (1939)
  36. Stefan Pieńkowski (1945–1947)
  37. Franciszek Czubalski (1947–1949)
  38. Jan Wasilkowski (1949–1952)
  39. Stanisław Turski (1952–1969)
  40. Zygmunt Rybicki (1969–1980)
  41. Henryk Samsonowicz (1980–1982)
  42. Kazimierz Albin Dobrowolski (1982–1985)
  43. Rector electus Klemens Szaniawski (1984)
  44. Grzegorz Białkowski (1985–1989)
  45. Andrzej Kajetan Wróblewski (1989–1993)
  46. Włodzimierz Siwiński (1993–1999)
  47. Piotr Węgleński (1999–2005)
  48. Katarzyna Chałasińska-Macukow (2005–2012)
  49. Marcin Pałys (od 2012)

Byli prorektorzy[edytuj | edytuj kod]

Władze rektorskie w kadencji 2016–2020[edytuj | edytuj kod]

Znani absolwenci i studenci[edytuj | edytuj kod]

 Z tym tematem związana jest kategoria: Absolwenci Uniwersytetu Warszawskiego.
Laureaci Nagrody Nobla
  • Henryk Sienkiewicz (1846–1916) – student Szkoły Głównej Warszawskiej, laureat Nagrody Nobla z Literatury (1905)
  • Józef Rotblat (1908–2005) – obronił doktorat na Wydziale Fizyki (1938), laureat Pokojowej Nagrody Nobla (1995)
  • Czesław Miłosz (1911–2004) – student Wydziału Prawa, laureat Nagrody Nobla z Literatury (1980)
  • Menachem Begin (1913–1992) – absolwent Wydziału Prawa i Administracji (1935), laureat Pokojowej Nagrody Nobla (1978)
  • Leonid Hurwicz (1917–2008) – absolwent Wydziału Prawa i Administracji (1938), laureat Nagrody Nobla z Ekonomii (2007)
Prezydenci Rzeczypospolitej Polskiej
  • Kazimierz Sabbat (1913–1989) – absolwent Wydziału Prawa i Administracji (1939), Prezydent RP na Uchodźstwie w latach 1986–1989
  • Lech Kaczyński (1949–2010) – absolwent Wydziału Prawa i Administracji (1971), Prezydent RP w latach 2005–2010
  • Bronisław Komorowski (ur. 1952) – absolwent Wydziału Historycznego (1977), Prezydent RP w latach 2010–2015
Premierzy Polski
  • Jan Kucharzewski (1876–1952) – absolwent Wydziału Prawa i Administracji (1898), Premier Królestwa Polskiego w latach 1917–1918 i ponownie w 1918
  • Leopold Skulski (1877–1940) – absolwent farmacji (1903), Prezes Rady Ministrów w latach 1919–1920
  • Tadeusz Mazowiecki (1927–2013) – student Wydziału Prawa i Administracji (studiów nie ukończył), Prezes Rady Ministrów w latach 1989–1991
  • Jan Olszewski (ur. 1930) – absolwent Wydziału Prawa i Administracji (1953), Prezes Rady Ministrów w latach 1991–1992
  • Jarosław Kaczyński (ur. 1949) – absolwent Wydziału Prawa i Administracji (1971), Prezes Rady Ministrów w latach 2006–2007
  • Włodzimierz Cimoszewicz (ur. 1950) – absolwent Wydziału Prawa i Administracji (1972), Prezes Rady Ministrów w latach 1996–1997
Politycy innych państw
  • Icchak Szamir (1915–2012) – student Wydziału Prawa w 1935, premier Izraela w latach 1983–1984 i 1986–1992
  • Alpha Oumar Konaré (ur. 1946) – absolwent Wydziału Historycznego (1974), prezydent Mali w latach 1992–2002

Uniwersytet Warszawski w kulturze[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Szkoły wyższe i ich finanse w 2016 r.. , 2017. Główny Urząd Statystyczny. ISSN 1506-2163 (pol.). 
  2. a b c d Bieliński 1907 ↓.
  3. Uniwersytet Warszawski: fakty i liczby (pol.). uw.edu.pl. [dostęp 2016-04-16].
  4. Top 100 institutions | Nature Index 2016 Rising Stars, www.natureindex.com [dostęp 2018-07-04].
  5. University of Warsaw | Academic Ranking of World Universities – 2017 | Shanghai Ranking – 2017, www.shanghairanking.com [dostęp 2018-07-03].
  6. QS World University Rankings: Poland (ang.). topuniversities.com. [dostęp 2017-09-06].
  7. Awans UW w szanghajskim rankingu dziedzin naukowych, „Uniwersytet Warszawski”, 18 lipca 2018 [dostęp 2018-07-18] (pol.).
  8. Uniwersytet Warszawski: profil uczelni (pol.). perspektywy.pl. [dostęp 2016-04-16].
  9. Ranking uczelni akademickich, www.ranking.perspektywy.org [dostęp 2018-07-03] (pol.).
  10. Krajowy Punkt Kontaktowy, www.kpk.gov.pl [dostęp 2018-07-04] (pol.).
  11. https://www.uw.edu.pl/badania/europejska-karta-naukowca/, 4 lipca 2018.
  12. a b c Warszawski Uniwersytet Medyczny: historia (pol.). wum.edu.pl. [dostęp 2016-04-14].
  13. Historia. sggw.pl, 7 października 2009. [dostęp 2017-08-17].
  14. a b UKSW: Historia Uniwersytetu (pol.). uksw.edu.pl. [dostęp 2016-04-14].
  15. Historia Uniwersytetu w Białymstoku (pol.). uwb.edu.pl. [dostęp 2016-11-20].
  16. Postanowienie naznaczające założenie Szkoły Głównej pod imieniem Królewskiego Uniwersytetu z dnia 7 (19) listopada 1816 r. – Dz.Pr.K.P. Tom XIII, Nr 51, s. 90–95.
  17. T. 4: Oświecenie. W: Bibliografia Literatury Polskiej – Nowy Korbut. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1966, s. 197–198.
  18. a b WPiA UW: O Wydziale (pol.). wpia.uw.edu.pl. [dostęp 2016-04-14].
  19. Krótka historia Instytutu Filozofii (pol.). filozofia.uw.edu.pl. [dostęp 2016-11-19].
  20. Uniwersytet Muzyczny Fryderyka Chopina: dzieje uczelni (pol.). filozofia.uw.edu.pl. [dostęp 2016-11-19].
  21. Postanowienie dozwalające Uniwersytetowi Warszawskiemu przyiąć nazwanie Uniwersytetu Królewsko-Alexandrowskiego z dnia 18 (30) marca 1830 r. – Dz.Pr.K.P. Tom XIII, Nr 51, s. 86–90.
  22. a b c d Uniwersytet Warszawski: historia (pol.). uw.edu.pl. [dostęp 2016-04-16].
  23. Szkoła Główna Warszawska, [w: Encyklopedia Gutenberga] (pol.). gutenberg.czyz.org. [dostęp 2016-04-14].
  24. Dekret Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 26 sierpnia 1935 r. o nadaniu Uniwersytetowi Warszawskiemu nazwy: „Uniwersytet Józefa Piłsudskiego w Warszawie” (Dz.U. z 1935 r. Nr 66, poz. 412).
  25. Szymon Rudnicki, Żydzi w parlamencie II Rzeczypospolitej, Warszawa: Wydawnictwo Sejmowe, 2015, s. 469, ISBN 978-83-7666-363-0, ISBN 978-83-7666-412-5.
  26. Andrzej Garlicki (red.): Dzieje Uniwersytetu Warszawskiego 1915–1939. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1982, s. 279–280. ISBN 83-01-02863-7.
  27. Ronald Modras: Kościół katolicki i antysemityzm w Polsce w latach 1933–1939. Kraków: Homini, 2014, s. 308.
  28. Tabliczka#140: Żołnierze Armii Krajowej – wykładowcy, absolwenci i studenci Prywatnej Szkoły Zawodowej dla Pomocniczego Personelu Sanitarnego dr. Jana Zaorskiego. W: Tabliczki informacyjne o działalności Armii Krajowej i jej żołnierzach [on-line]. Światowy Związek Żołnierzy Armii Krajowej. [dostęp 2017-03-02].
  29. Tajne studia medyczne. W: Opracowanie na podstawie: „Pamiętnik Towarzystwa Lekarskiego Warszawskiego – Powstanie Warszawskie i medycyna”, wydanie II, Warszawa 2003 [on-line]. Encyklopedia Medyków Powstania Warszawskiego. [dostęp 2017-01-25].
  30. Irena Ćwiertnia-Sitowska, Studia medyczne w latach 1941–1949, w: Wspaniali i niezapomniani (cz. 3). Studia medyczne w latach 1941–1949; Nasi nauczyciele, Miesięcznik Okręgowej Izby Lekarskiej w Warszawie im. prof. Jana Nielubowicza, Numer 2011-05.
  31. Kulturologia polska XX wieku: Władysław Tatarkiewicz (pol.). kulturologia.uw.edu.pl. [dostęp 2016-11-20].
  32. Kulturologia polska XX wieku: Stanisław Ossowski (pol.). kulturologia.uw.edu.pl. [dostęp 2016-11-20].
  33. Kulturologia polska XX wieku: Maria Ossowska (pol.). kulturologia.uw.edu.pl. [dostęp 2016-11-20].
  34. Kalendarium końca PRL z perspektywy Uniwersytetu Warszawskiego (pol.). solidarnosc.uw.edu.pl. [dostęp 2016-11-20].
  35. Uniwersytet Warszawski - miejsca, fakty, liczby. Przewodnik https://www.uw.edu.pl/wp-content/uploads/2018/01/uw_miejsca_fakty_liczby_przewodnik_2018.pdf, 2018, ISBN 978-83-235-3014-5.
  36. Program wieloletni „Uniwersytet Warszawski 2016-2025”, „Uniwersytet Warszawski” [dostęp 2018-10-17] (pol.).
  37. Rektorzy UW i WUM podpisali list intencyjny w sprawie federacji, „Uniwersytet Warszawski”, 16 października 2018 [dostęp 2018-10-17] (pol.).
  38. Uniwersytet Warszawski najlepszy w Polsce (pol.). Perspektywy. [dostęp 2014-07-23].
  39. a b University of Warsaw (2013) (ang.). QS Quacquarelli Symonds Limited. [dostęp 2014-07-23].
  40. a b Best universities in Poland | Times Higher Education (THE), www.timeshighereducation.com [dostęp 2017-11-27] (ang.).
  41. a b Poland (ang.). Webometrics, 2015. [dostęp 2015-04-23].
  42. a b University of Warsaw report, www.scimagoir.com [dostęp 2017-11-27] (ang.).
  43. Biuro Prasowe UW: Sprawozdanie rektora z działalności uczelni w 2017 roku, Warszawa 2018 (pol.). Uniwersytet Warszawski, czerwiec 2018. s. 11–16. [dostęp 2018-07-03].
  44. Uniwersytet Warszawski: Jednostki organizacyjne Uniwersytetu Warszawskiego w: Sprawozdanie rektora z działalności uczelni w 2017, Warszawa 2018. www.uw.edu.pl. [dostęp 2018-07-04].
  45. Władze i administracja. uw.edu.pl. [dostęp 2016-10-31].
  46. Katalog Znaków Pocztowych. 200 lat Uniwersytetu Warszawskiego. kzp.pl. [dostęp 2016-05-24].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Józef Bieliński: Królewski Uniwersytet Warszawski (1816-1831). Warszawa: skład główny Gebethner i Wolff, [druk:] W. L. Anczyc i Spółka, 1907.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]