Bolesław Kon

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bolesław Kon
Ilustracja
Bolesław Kon (1934)
Data i miejsce urodzenia 9 grudnia 1906
Warszawa
Data i miejsce śmierci 10 czerwca 1936
Warszawa
Instrumenty fortepian
Gatunki muzyka poważna

Bolesław Kon (ur. 9 grudnia 1906 w Warszawie, zm. 10 czerwca 1936 tamże) – polski pianista żydowskiego pochodzenia, laureat III nagrody na II Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym im. Fryderyka Chopina[1].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Młodość i wykształcenie[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w ubogiej żydowskiej rodzinie, w której nie było tradycji muzycznych. Podczas I wojny światowej uczył się w Konserwatorium Moskiewskim u Konstantego Igumnowa. W latach 1924–1928 roku studiował w Polsce, najpierw w Wyższej Szkole Muzycznej im. Fryderyka Chopina w Warszawie (klasy Bolesława Domaniewskiego i Aleksandra Michałowskiego), a następnie w Konserwatorium Warszawskim (klasa Zbigniewa Drzewieckiego). Studia ukończył z wyróżnieniem[2].

Kariera pianistyczna[edytuj | edytuj kod]

Po studiach przeniósł się do Krakowa, gdzie w latach 1929–1931 był profesorem w klasie fortepianu w Konserwatorium Towarzystwa Muzycznego. Oprócz działalności pedagogicznej koncertował w wielu miastach Polski[3]. W 1932 wziął udział w II Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym im. Fryderyka Chopina. Dotarł do finału, gdzie zgromadził tyle samo punktów, co Abram Lufer. Ówczesny regulamin konkursu nie przewidywał nagród ex aequo, więc o kolejności miejsc zdecydowało losowanie. W wyniku zastosowania tej procedury Kon zajął III miejsce, a Lufer IV[4]. Kon otrzymał też nagrodę dla najlepszego Polaka w konkursie[5].

W 1933 zwyciężył w Międzynarodowym Konkursie Muzycznym w Wiedniu[6]. Po sukcesach konkursowych zaczął występować w wielu europejskich krajach (Francja, Holandia, Włochy, Rumunia, Austria i Węgry). Koncertował też w Polsce podczas imprez organizowanych przez Stowarzyszenie Miłośników Dawnej Muzyki, Towarzystwo Współczesnej Muzyki Polskiej i Organizację Ruchu Muzycznego. W jego repertuarze były utwory m.in. Siergieja Rachmaninowa i Fryderyka Chopina, ale nie pozostawił żadnych nagrań muzycznych[7].

10 czerwca 1936 popełnił samobójstwo w Warszawie[6].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Wysocki 1987 ↓, s. 26.
  2. Dybowski 2005 ↓, s. 61.
  3. Dybowski 2005 ↓, s. 62.
  4. Dybowski 2005 ↓, s. 64.
  5. Wysocki 1987 ↓, s. 25.
  6. a b Bolesław Kon (pol.). ipsb.nina.gov.pl. [dostęp 2016-03-30].
  7. Dybowski 2005 ↓, s. 63.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Stanisław Dybowski: Laureaci Konkursów Chopinowskich w Warszawie. Warszawa: Selene, 2005, s. 61–63. ISBN 83-910515-1-X.
  • Stefan Wysocki: Wokół Konkursów Chopinowskich. Warszawa: Wydawnictwa Radia i Telewizji, 1987. ISBN 83-212-0443-0.