Mózg w naczyniu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Mózg w naczyniu wierzy, że płynie kajakiem.

W filozofii mózg w naczyniu (ang. brain in a vat, mózg w pojemniku, mózg w kadzi) – filozoficzny eksperyment myślowy pomyślany jako nowoczesna forma sceptycyzmu. Oryginalne określenie brain in a vat pochodzi od filozofa Hilarego Putnama z dzieła Reason, Truth and History z 1981 roku. Polega on na zamknięciu mózgu w naczyniu i podłączeniu go do aparatury stymulującej odbieranie bodźców. Aparatura ta (lub naukowiec za jej pośrednictwem) generuje doskonale spójne złudzenie istnienia osób, przedmiotów codziennego doświadczenia itd. (faktycznie jednak wszystkie doznania są następ­stwem impulsów elektrycznych wysyłanych przez komputer). Można pójść dalej i założyć, że wszyscy ludzie (albo i wszystkie organizmy zmysłowe) są mózgami (lub układami ner­wowymi) w naczyniach, podłączonymi do systemu generującego zbiorową halucynację (nadzorujący naukowiec nie jest konieczny – cały kosmos mógłby się składać z maszyn).

Koncepcję tę zastosował Stanisław Lem w opowiadaniu z cyklu Ze wspomnień Ijona Tichego, I – Profesor Corcoran, opublikowanym po raz pierwszy w roku 1961 w zbiorach Księga robotów oraz Dzienniki gwiazdowe.

Literatura[edytuj]

Zobacz też[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]