Mapa ewidencyjna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Mapa katastralna)
Skocz do: nawigacja, szukaj

Mapa ewidencyjna, również jako mapa katastralnawielkoskalowe, standardowe opracowanie kartograficzne tworzone na podstawie zbiorów danych ewidencji gruntów i budynków zawartych w bazach danych państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego.

Treść mapy ewidencyjnej[edytuj]

Treść mapy ewidencyjnej reguluje § 28 rozporządzenia z 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków[1], zgodnie z którym mapa ewidencyjna obejmuje:

  • granice: państwa, jednostek zasadniczego trójstopniowego podziału terytorialnego państwa, jednostek ewidencyjnych, obrębów, działek ewidencyjnych,
  • oznaczenia punktów granicznych, z wyróżnieniem punktów, których położenie określone zostało w odpowiednim trybie i z wymaganą dokładnością, a spośród nich - punktów trwale stabilizowanych w terenie,
  • kontury użytków gruntowych i ich oznaczenia,
  • kontury klas bonitacyjnych, ustalone w wyniku gleboznawczej klasyfikacji gruntów, zwane "konturami klasyfikacyjnymi", i ich oznaczenia,
  • kontury budynków i bloki budynków
  • numery działek ewidencyjnych,
  • dane opisowo-informacyjne, a w szczególności:
    • nazwy jednostek zasadniczego trójstopniowego podziału terytorialnego państwa,
    • oznaczenia jednostki ewidencyjnej i obrębu,
    • nazwy ulic, placów, uroczysk, cieków, zbiorników wodnych i innych obiektów fizjograficznych,
    • numery dróg publicznych nadane na podstawie przepisów o drogach publicznych,
    • numery porządkowe i ewidencyjne budynków.
    • literowe oznaczenia funkcji budynków rozumianych jako klasa budynków według Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych, zwanej dalej "PKOB", wprowadzonej rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB),
    • numery najwyższych kondygnacji budynków naziemnych albo najniższych kondygnacji budynków podziemnych,
    • numery najwyższych kondygnacji bloków budynków nadziemnych  lub numery najniższych kondygnacji bloków budynków podziemnych, jeżeli takie bloki zostały wyodrębnione.

Treścią mapy ewidencyjnej mogą być również nazwy zespołów urbanistycznych, przysiółków i niw.

Treścią mapy ewidencyjnej w postaci nieelektronicznej oprócz elementów wyżej wymienionych są:

  • oznaczenie punktów przecięcia się linii siatki kilometrowej,
  • współrzędne prostokątne płaskie co najmniej dwóch skrajnych punktów,
  • opis zawierający:
    • nazwę: "Mapa ewidencyjna",
    • skalę mapy,
    • numer arkusza ewidencyjnego,
    • nazwę województwa, powiatu i gminy,
    • nazwę jednostki ewidencyjnej i jej identyfikator,
    • nazwę obrębu ewidencyjnego i jego identyfikator lub tylko identyfikator - w przypadku gdy obręb nie ma nazwy,
    • schemat podziału obrębu ewidencyjnego na arkusze ewidencyjne.

W zależności od zurbanizowania terenu i struktury władania gruntami, mapę ewidencyjną sporządza się w skalach: 1:500, 1:1000, 1:2000 lub 1:5000. Do opracowania mapy ewidencyjnej stosuje się standardy techniczne dla mapy zasadniczej.

Mapa ewidencyjna a mapa katastralna w Polsce[edytuj]

 Osobny artykuł: kataster nieruchomości.

Mapa ewidencyjna wywodzi się od mapy katastralnej, jest jej ewolucją. Do czasu ponownego przekształcenia ewidencji gruntów i budynków w kataster nieruchomości – mapa ewidencyjna stanowi "ekwiwalent" mapy katastralnej.

Zasady tworzenia pierwszych map ewidencyjnych regulował dekret z 1955 r. o ewidencji gruntów i budynków[2] oraz instrukcja z 1956 r. w sprawie zakładania i prowadzenia ewidencji gruntów, ...[3]. Zgodnie z ówczesnymi przepisami, w celu zachowania ciągłości i spójności treści, do czasu założenia podstawowych map ewidencyjnych dopuszczono wykorzystywanie innych map sporządzonych zgodnie z obowiązującymi normatywami technicznymi z czasu ich powstania, a w szczególności[4]:

  • przepisami technicznymi b. Ministerstwa Robót Publicznych z 1920 r. i 1928 r.,
  • instrukcjami technicznymi b. Ministerstwa Rolnictwa i Reform Rolnych z 1930 r. (reforma rolna, scalenia, parcelacje),
  • pruskimi instrukcjami katastralnymi II, VIII i IX,
  • austriackimi instrukcjami katastralnymi z 1904 r. i 1907 r.,
  • instrukcją katastralną II dla pomiarów uzupełniających z 1926 r.,
  • innymi przepisami pomiarowymi obowiązującymi na obszarze ziem polskich przed 1920 r. (ukazowe, separacyjne, likwidacji serwitutów itp.),
  • powszechnymi przepisami o pomiarach kraju, wydanymi przez Centralny Urząd Geodezji i Kartografii (b. Główny Urząd Pomiarów Kraju),
  • resortowymi przepisami pomiarowymi, wydanymi w uzgodnieniu z Centralnym Urzędem Geodezji i Kartografii (regulacje, wymiana gruntów, pomiary lasów państwowych, pomiary państwowych gospodarstw rolnych, pomiary dla realizacji inwestycji itp.).

Przed wejściem w życie dekretu z 1955 r. o ewidencji gruntów i budynków, zamiast ewidencji gruntów i budynków w Polsce funkcjonował kataster gruntowy i budynkowy, regulowany dekretem z 1947 r. o katastrze gruntowym i budynkowym[5]. Zamiast mapy ewidencyjnej funkcjonowała mapa katastralna. Treść mapy katastralnej w Polsce regulowana była instrukcjami katastralnymi[6].

Galeria[edytuj]

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. Rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 23 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2001 r. Nr 38, poz. 454 ze zm.)
  2. Dekret z dnia 2 lutego 1955 r. o ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 1955 r. Nr 6, poz. 32)
  3. Instrukcja Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 8 września 1956 r. w sprawie zakładania i prowadzenia ewidencji gruntów, zasad sporządzania wykazów gruntów oraz opłat za odrysy z map i za odpisy i wyciągi z rejestrów i dokumentów, stanowiących część operatu ewidencyjnego na obszarze m. st. Warszawy, m. Łodzi i miast stanowiących powiaty. (M.P. z 1956 r. Nr 98, poz. 1135)
  4. § 22 Instrukcji Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 8 września 1956 r. w sprawie zakładania i prowadzenia ewidencji gruntów, zasad sporządzania wykazów gruntów oraz opłat za odrysy z map i za odpisy i wyciągi z rejestrów i dokumentów, stanowiących część operatu ewidencyjnego na obszarze m. st. Warszawy, m. Łodzi i miast stanowiących powiaty. (M.P. z 1956 r. Nr 98, poz. 1135)
  5. Dekret z dnia 24 września 1947 r. o katastrze gruntowym i budynkowym (Dz. U. z 1947 r. Nr 61, poz. 344)
  6. Instrukcja katastralna II. Dla pomiarów uzupełniających obowiązujących na obszarze województw zachodnich i na ziemiach odzyskanych. Główny Urząd Pomiarów Kraju, Warszawa 1946 r.