Media Lab

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Medialab lub Media Lab (liczba mnoga łac. medium - nośnik; skrót od łac. laboratorium - pracownia; dosłownie: pracownia nośników) - forma interdyscyplinarnego działania umożliwiająca wspólną pracę i uczenie się osób o różnych umiejętnościach z wykorzystaniem mediów i technologii.

Poprzez wymianę doświadczeń i wiedzy między osobami o zróżnicowanych kompetencjach, np. artystami, projektantami, programistami, edukatorami, aktywistami społecznymi i badaczami, możliwe są prace zmierzające do zdefiniowania i rozwiązania problemów przy wykorzystaniu metod pracy projektowej. Działania medialabowe mogą mieć charakter edukacyjny, artystyczny, społeczny lub badawczy, często niekomercyjny i eksperymentalny. Specyfiką działań medialabowych jest dążenie do otwartości, przejawiającej się w wykorzystaniu otwartych licencji, narzędzi, danych, języków i zasobów. Medialab wartościuje pracę zespołową, umożliwiającą wielość perspektyw w podejściu do rozwiązywania problemów.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Uznaje się, że pierwszy media lab na świecie powstał jako wydział szkoły architektury i urbanistyki wchodzącej w skład Massachusetts Institute of Technology. MIT Media Lab został założony przez profesora MIT Nicholasa Negroponte i byłego rektora uczelni Jerome'a Wiesnera w 1985 roku. Wydział specjalizuje się w pracach nad projektami łączącymi technologie i multimedia. Sławę przyniosły mu publikacje na łamach Wired i Red Herring o praktycznych wynalazkach z zakresu m.in. sieci bezprzewodowych, sieci sensorowych, przeglądarek internetowych i systemu World Wide Web.

Medialaby na świecie[edytuj | edytuj kod]

Po najbardziej znanym Media Labem MIT, medialaby powstały także w innych miejscach na świecie – nie zawsze przy instytucjach naukowych.

Przykłady z Europy to między innymi:

Medialaby w Polsce[edytuj | edytuj kod]

Pierwszy w Polsce media lab został zorganizowany pod hasłem "Obóz Kultury 2.0" w ramach projektu Kultura 2.0 w dniach 12-16 sierpnia 2010 roku w miejscowości Chrzelice pod Opolem. Spotkanie około 50 osób stanowiło pierwsze podejście do stworzenia trwałej platformy współpracy osób działających na polach edukacji, aktywizmu, sztuki i techniki. MediaLab Chrzelice został zorganizowany z inicjatywy Fundacji Ortus, Mirosława Filiciaka (Szkoła Wyższa Psychologii Społecznej) oraz Alka Tarkowskiego (Creative Commons Polska, Interdyscyplinarne Centrum Modelowania Matematycznego i Komputerowego Uniwersytetu Warszawskiego). Partnerami projektu byli: Narodowy Instytut Audiowizualny, Creative Commons Polska oraz Komisja Historii i Tradycji Ziemi Chrzelickiej.

W ramach Obozu Kultury 2.0 - MediaLab Chrzelice odbyła się seria prezentacji na temat Kultury 2.0 i występów artystycznych. Stworzono również pamiątkowy mural. Uzupełnienie stanowiło doroczne lokalne święto - Dni Chrzelic. Główną część Obozu Kultury 2.0 stanowiły cztery warsztaty z wykorzystaniem technologii cyfrowych: muzycznych instalacji interaktywnych w oparciu o program Pure Data (prowadzone przez artystę i informatyka Pawła Janickiego z Centrum Sztuki WRO); projektowania urządzeń elektronicznych gadżetów na bazie platformy Arduino (Daniel Soltis z Tinker London); digitalizacji lokalnego dziedzictwa w ramach m.in. projektu OpenStreetMap (Marcin Wilkowski z Ośrodka Karta, Maciej Rynarzewski z Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego, Alek Tarkowski); warsztaty audiowizualne z wykorzystaniem oprogramowania Fluxus (Melinda Sipos i Gábor Papp z Kitchen Budapest).

Doświadczenia z Obozu Kultury 2.0 zostały udokumentowane w seriach zdjęć[1], filmów[2][3][4] i artykułów[5][6][7][8][9][10][11]. Stały się też przedmiotem publikacji w formie elektronicznej i drukowanej z dołączoną płytą z zapisem wykładów, koncertów oraz wywiadów z uczestnikami i prowadzącymi obóz[12][13]. W przyszłości media lab stanie się częścią Centrum Dialogu Kultur - Zamek w Chrzelicach ukierunkowanego na wspieranie międzynarodowej wymiany artystycznej i intelektualnej.

W Katowicach od 2012 roku - jako część Katowice Miasto Ogrodów - Instytucji Kultury im. Krystyny Bochenek - działa Medialab Katowice.

W Gdańsku, przy Instytucie Kultury Miejskiej, działa Medialab skoncentrowany na cyfrowych zasobach instytucji kultury, popularyzji i ponownym wykorzystaniu domeny publicznej. Projekty medialabowe angażują zespoły łączące pracowników instytucji kultury, programistów, bibliotekarzy itp. Wśród działań znajdują się szkolenia, warsztaty i konsultacje dla sektora kultury oraz rozwiązywanie konkretnych problemów związanych z konkretną instytucją. Projekt [1] PANkreator - efekt współpracy z PAN Biblioteką Gdańską.

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Karol Piekarski, red.: Przyjemność eksperymentowania. Medialab Katowice 2012 (Katowice Miasto Ogrodów, 2012)
  • Karol Piekarski, red.: Metody badania i odkrywania miasta oparte na danych (Katowice Miasto Ogrodów, 2015)

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Zdjęcia Medialab Chrzelice [dostęp 30 września 2010]
  2. MediaLab Chrzelice 2010. Reportaż [dostęp 30 września 2010]
  3. Kanał wideo Fundacji Ortus na Vimeo [dostęp 30 września 2010]
  4. Kanał wideo Fundacji Ortus na YouTube [dostęp 30 września 2010]
  5. Medialab Chrzelice 2010 - relacja, Edukator medialny, 26.08.2010 [dostęp 30 września 2010]
  6. MediaLab Chrzelice and KAP, 06.09.2010 [dostęp 30 września 2010]
  7. Relacja MediaLab Chrzelice - Obóz Kultury 2.0, Dwutygodnik, 18.09.2010 [dostęp 30 września 2010]
  8. Culture 2.0 Camp mapping summary, 17.08.2010 [dostęp 30 września 2010]
  9. More on MediaLab Chrzelice mapping, 23.08.2010 [dostęp 30 września 2010]
  10. Majsterkowanie w nowoczesności, Wprost i Kultura, 23.08.2010 [dostęp 30 września 2010]
  11. Raport z obozu kultury 2.0 – MediaLab Chrzelice 2010 [dostęp 3 stycznia 2011]
  12. Mirosław Filiciak, Alek Tarkowski, Agata Jałosińska, Andrzej Klimczuk, Maciej Rynarzewski, Jacek M. Seweryn, Grzegorz D. Stunża, Marcin Wilkowski, Anna Orlik (oprac.), Obóz Kultury 2.0, Fundacja Ortus, Warszawa 2010.
  13. Mirosław Filiciak, Alek Tarkowski, Agata Jałosińska, Andrzej Klimczuk, Maciej Rynarzewski, Jacek M. Seweryn, Grzegorz D. Stunża, Marcin Wilkowski, Anna Orlik (oprac.), Digitalizacja dziedzictwa, Fundacja Ortus, Warszawa 2010.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]