Mikołaj Powała z Taczewa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Mikołaj Powała z Taczewa
POL COA Ogończyk.svg
Ogończyk
Data urodzenia ok. 1380
Data śmierci po 1415
Wojny i bitwy Bitwa pod Grunwaldem

bitwa pod Koronowem

Mikołaj Powała z Taczewa, także Powała z Taczewa herbu Ogończyk (ur. ok. 1380, zm. po 1415) – polski szlachcic, rycerz.

W czasach średniowiecza jeden z najbardziej znanych polskich rycerzy. Był stolnikiem krakowskim i podkomorzym sandomierskim.

Brał udział w bitwie pod Grunwaldem i bitwie pod Koronowem. Odznaczał się wybitną wiedzą z zakresu wojskowości, skoro przed tą pierwszą bitwą został powołany do ścisłej rady wojennej. Został ranny w bitwie pod Koronowem. Za pozyskane łupy rozszerzył swoje dobra, a zwłaszcza rozbudował rodową siedzibę w Taczewie (w której jednak dość rzadko przebywał).

Brał też udział w turnieju rycerskim w Budzie, zorganizowanym z okazji podpisania traktatu z Lubowli (1412). Był również wysyłany jako poseł (dyplomata) w misje zagraniczne, co wskazuje na jego znajomość przynajmniej języka łacińskiego. Według legend odznaczał się także niepospolitą siłą.

Obecnie w centrum wsi Taczów, na szlaku rowerowym wytyczonym przez Związek Gmin „Radomka”, nieopodal dwóch stawów, można odnaleźć wyraźne ślady grodu stożkowego. Powstał on w XIV wieku i stanowi przykład typowej dla owych czasów siedziby rycerskiej. Miejscowa legenda (trudno już rozsądzić czy pochodzi z dawnych czasów czy też powstała pod wpływem „Krzyżaków”) mówi o tym, że kopiec powstał usypany przez jeńców wziętych do niewoli pod Grunwaldem - nosi on nazwę Kopca Powały.

Mikołaj Powała z Taczewa jest jednym z epizodycznych bohaterów sienkiewiczowskich Krzyżaków oraz kilku filmów, np. Pierścień księżnej Anny.