Moabici

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kraje położone nad Jordanem ok. 830 p.n.e.

Moabici – starożytny lud zamieszkujący Moab, krainę położoną na wschód od Morza Martwego.

Według przekazów biblijnych, byli potomkami Moaba, kazirodczego syna Lota i jego starszej córki[1]. Moabici wojowali z Izraelitami, zostali pokonani i podbici przez króla Dawida (X w. p.n.e.). Niepodległość odzyskali za panowania króla Meszy (IX w. p.n.e.)[2].

Język moabicki był spokrewniony z językiem hebrajskim. Głównym bóstwem Moabitów był Kemosz[3].

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. Por. Rdz 19,30-37.
  2. Andrew J. Dearman: Moab. W: Paul J. Achtemeier: Encyklopedia Biblijna. Warszawa: Vocatio, 1999, s. 772-773. ISBN 83-7146-075-9. (pol.)
  3. Michael D. Coogen: Kemosz. W: Paul J. Achtemeier: Encyklopedia Biblijna. Warszawa: Vocatio, 1999, s. 516. ISBN 83-7146-075-9. (pol.)