Model kaskadowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Fazy modelu kaskadowego

Model kaskadowy (ang. waterfall model) – jeden z kilku rodzajów procesów tworzenia oprogramowania zdefiniowany w inżynierii oprogramowania. Jego nazwa wprowadzona została przez Winstona W. Royce w roku 1970, w artykule „Managing the Development of Large Software Systems” (Zarządzanie tworzeniem dużych systemów informatycznych).

Polega on na wykonywaniu podstawowych czynności jako odrębnych faz projektowych, w porządku jeden po drugim. Każda czynność to kolejny schodek (kaskada):

  1. Planowanie systemu (w tym specyfikacja wymagań).
  2. Analiza systemu (w tym analiza wymagań i studium wykonalności).
  3. Projekt systemu (poszczególnych struktur itp.).
  4. Implementacja (wytworzenie kodu).
  5. Testowanie (poszczególnych elementów systemu oraz elementów połączonych w całość).
  6. Wdrożenie i pielęgnacja powstałego systemu.

Jeśli któraś z faz zwróci niesatysfakcjonujący produkt cofamy się wykonując kolejne iteracje aż do momentu kiedy otrzymamy satysfakcjonujący produkt na końcu schodków.

Istotne cechy modelu[edytuj]

  • Nieelastyczny podział na kolejne rozłączne iteracyjne fazy
  • Przejście do następnej fazy możliwe po zakończeniu poprzedniej
  • Wysoki koszt iteracji przez powtarzanie wielu czynności

Zastosowanie[edytuj]

Modelu może być używany wyłącznie w przypadku gdy wymagania są zrozumiałe i przejrzyste, ponieważ każda iteracja jest czasochłonna i wymaga dużych wydatków na ulepszanie. Jednocześnie jest on stosowany w normalnej praktyce inżynierskiej. Podobnie procesy tworzenia oprogramowania bazujące na tym modelu, jak i na modelu ewolucyjnym, są nadal szeroko stosowane, zwłaszcza gdy są elementami składowymi dużych przedsięwzięć inżynierii systemów[1]

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. Ian Sommerville, Inżynieria oprogramowania, WNT, Warszawa 2003, str. 44, 46, ISBN 83-204-2795-9

Linki zewnętrzne[edytuj]