Model kaskadowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Fazy modelu kaskadowego

Iteracyjny model kaskadowy (ang. waterfall model) – jeden z kilku rodzajów procesów tworzenia oprogramowania zdefiniowany w inżynierii oprogramowania. Jego nazwa wprowadzona została przez Winstona W. Royce w roku 1970, w artykule „Managing the Development of Large Software Systems” (zarządzanie tworzeniem dużych systemów informatycznych).

Polega on na wykonywaniu podstawowych czynności jako odrębnych faz projektowych, w porządku jeden po drugim. Każda czynność to kolejny schodek (kaskada):

  1. Planowanie systemu (w tym specyfikacja wymagań).
  2. Analiza systemu (w tym analiza wymagań i studium wykonalności).
  3. Projekt systemu (poszczególnych struktur itp.).
  4. Implementacja (wytworzenie kodu).
  5. Testowanie (poszczególnych elementów systemu oraz elementów połączonych w całość).
  6. Wdrożenie i pielęgnacja powstałego systemu.

Jeśli któraś z faz zwróci niesatysfakcjonujący produkt cofamy się wykonując kolejne iteracje aż do momentu kiedy otrzymamy satysfakcjonujący produkt na końcu schodków.

Zastosowanie[edytuj]

Model kaskadowy jest rzadko używany z następujących powodów:

  • Nie można przejść do następnej fazy przed zakończeniem poprzedniej.
  • Model ten posiada bardzo nieelastyczny podział na kolejne fazy.
  • Iteracje są bardzo kosztowne – powtarzamy wiele czynności.

Tego typu modelu należy używać wyłącznie w przypadku gdy wymagania są zrozumiałe i przejrzyste, ponieważ każda iteracja jest czasochłonna i wymaga dużych wydatków na ulepszanie.

Zobacz też[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]