Testowanie oprogramowania

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Testowanie oprogramowania – proces związany z wytwarzaniem oprogramowania. Jest to część procesów zarządzania jakością oprogramowania. Testowanie ma na celu weryfikację oraz walidację oprogramowania. Weryfikacja oprogramowania pozwala skontrolować, czy wytwarzane oprogramowanie jest zgodne ze specyfikacją. Walidacja sprawdza, czy oprogramowanie jest zgodne z oczekiwaniami użytkownika. Testowanie oprogramowania może być wdrożone w dowolnym momencie wytwarzania oprogramowania (w zależności od stosowanej metody). W podejściu kaskadowym zgodnym z modelem V wysiłek zespołu testerskiego zaczyna się wraz z definicją wymagań i jest kontynuowany po zaimplementowaniu zdefiniowanych wymagań. Nowsze metody wytwarzania oprogramowania (np. metody zwinne) rozkładają wysiłek testerski równomiernie na poszczególne iteracje i skupiają się na testach jednostkowych oraz automatyzacji weryfikacji wykonywanych przez członków zespołu[1].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Glenford J. Myers(ang.) zaproponował odróżnienie debugowania od testowania w publikacji z 1979 r., chociaż jego uwaga była poświęcona testom na złamanie – „A successful test case is one that detects an as-yet undiscovered error”, czyli „udany przypadek testowy to taki, który odkrywa dotąd nieznany błąd”. Zilustrował chęć społeczności inżynierów oprogramowania do oddzielenia podstawowych działań rozwojowych, takich jak debugowanie, od weryfikacji[2].

Informacje ogólne[edytuj | edytuj kod]

Testowanie nie jest w stanie wykryć wszystkich defektów oprogramowania, jednak może dostarczyć informacji o jego zgodności z wymaganiami klienta, czy też z jego oczekiwaniami. Trzeba pamiętać, że testowanie nie sprawdza oprogramowania pod kątem wszelkich możliwych warunków początkowych, lecz jedynie w wyselekcjonowanych warunkach. Testowanie może we wczesnych fazach projektu wykryć defekty nie tylko oprogramowania, ale i specyfikacji wymagań czy projektu. Wczesne wykrycie defektu jest ważne z ekonomicznego punktu widzenia, ponieważ gwarantuje niższe koszty jego naprawy. Defekty oprogramowania nie wynikają jedynie z błędów kodowania. Duża część defektów jest wynikiem błędów popełnionych podczas definicji wymagań. Testowanie oprogramowania sprowadza się również do analizy statycznej i testowania wymagań. Spora część defektów jest spowodowana niejednoznacznymi wymaganiami i skutkuje nieprawidłowym wskazaniem obecności defektu tak jak w tablicy pomyłek. W sytuacji gdy wymagania są niejasne to ciężko jest określić poprawne zachowanie systemu. W skrajnych przypadkach taki defekt może być celowo nienaprawiany lub odłożony do naprawy w kolejnej iteracji[3].

Podział testów[edytuj | edytuj kod]

TestingCup – Mistrzostwa Polski w testowaniu oprogramowania, Katowice, MCK, maj 2016

Testy można podzielić na kilka sposobów:

  • ze względu na weryfikowane obiekty (przykładowo testy klas, komponentów, podsystemów, systemu lub zintegrowanych systemów)
  • na białoskrzynkowe (strukturalne), weryfikujące kod źródłowy oraz czarnoskrzynkowe testujące warstwę interfejsu
  • bazujące na wymaganiach (testy weryfikujące zgodność implementacji z wymaganiami, np. testy funkcjonalne, testy graficznego interfejsu użytkownika), testy niefunkcjonalne – por. klasyfikacja wymagań (i testów) FURPS+ zdefiniowana w ramach Rational Unified Process (RUP) czy testy weryfikacji (testy sprawdzające zgodność implementacji z założeniami np. programisty)
  • ze względu na metodę weryfikacji z wyróżnieniem testów statycznych, bez uruchomienia aplikacji i testów dynamicznych wymagającej pracę na uruchomionym oprogramowaniu

Częstym błędem jest stawianie znaku równości między testami funkcjonalnymi, a testami czarnej skrzynki. Testy funkcjonalne mogą wymagać umiejętności czytania kodu źródłowego, czego nie wymaga się przy testach interfejsów zewnętrznych.

Dodatkowo można wyróżnić testy wykonane w określonym celu:

  • retesty – testy poprawek defektów
  • testy regresji – testy oprogramowania po wykonaniu zmian, niekoniecznie w kodzie (przykładowo aktualizacji wersji systemu operacyjnego)

Poziomy testowania[edytuj | edytuj kod]

Testy dzieli się na pięć poziomów[4]:

Standardy w testowaniu[edytuj | edytuj kod]

W testowaniu zdefiniowano kilka standardów, ale żaden z nich nie odgrywa poważniejszej roli w formalizowaniu testowania, ani nie został powszechnie przyjęty za obowiązujący. Przykładowe standardy w testowaniu:

  • IEEE 829- 2008 Standard for Software and System Test Documentation
  • ISO / IEC / IEEE 29119 Software Testing Standard
  • IEEE 730-2014 Standard for Software Quality Assurance Processes
  • ISO/IEC 25010:2011 Systems and software engineering -- Systems and software Quality Requirements and Evaluation (SQuaRE) -- System and software quality models

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Radosław Smilgin: Zawód Tester. PWN, 2016. ISBN 978-83-01-18317-2.
  2. Glenford J. Myers, The art of software testing, New York: Wiley, 1979, ISBN 0-471-04328-1, OCLC 4194539 [dostęp 2019-06-08].
  3. Co to jest testowanie?, testerzy.pl [dostęp 2021-04-19] (pol.).
  4. Poziomy testowania, testerzy.pl [dostęp 2021-04-19] (pol.).

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]