Mowa ciała

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
George W. Bush gestykulujący ręką

Mowa ciała – termin z zakresu psychologii społecznej. Niekiedy używa się go jako synonimu komunikacji niewerbalnej, która jest jednak szerszym pojęciem.

Mowa ciała obejmuje zwykle takie komunikaty niewerbalne, jak: gesty i ruchy ciała, mimika, postawa i ukierunkowanie ciała, ruchy oczu i odruch źreniczny, sposób używania przestrzeni interpersonalnej itp[1].

Do mowy ciała nie zalicza się takich komunikatów jak niewerbalne aspekty mowy (np. tembr głosu, sposób używania i wypowiadania słów, pomyłki językowe itd.) Nie jest jasny status takich komunikatów, jak: ubiór, makijaż czy przedmioty, które niosą dodatkową informację (np. zegarek, okulary, typ samochodu, którym się jeździ, etc.), a także np. kontaktu wzrokowego, który jest komunikatem interakcyjnym. Podobnie terytorialne zachowania i sposób organizowania przestrzeni trwałej i przestrzeni półtrwałej wokół siebie niosą informację niewerbalną, jednak nie są mową ciała.

Odczytywanie mowy ciała[edytuj]

Wiele podręczników dotyczących mowy ciała marginalizuje znaczenie kontekstu w perspektywie odczytywania znaczenia poszczególnych gestów i mimiki. Należy mieć na uwadze podczas prób odczytywania mowy ciała i niewerbalnych komunikatów, że kontekst oraz przyzwyczajenia osoby, której mowę ciała odczytujemy, ma znaczenie priorytetowe, natomiast konkretne gesty mogą stanowić co najwyżej przykładowy przegląd możliwości znaczeń.

Mity na temat mowy ciała[edytuj]

Warto również zwrócić uwagę na wiele powszechnie występujących mitów na temat mowy ciała.

Ruchy gałek ocznych - ten fenomen miał polegać na tym, iż ruch oczu w kierunku prawym oznaczały, że tworzymy wyobrażenia (obrazy, dźwięki) a ruch w kierunku lewym wskazuje na przypomnienie informacji z przeszłości, co za tym idzie można by wykrywać kłamstwo za pomocą tych ruchów – twórcami owej koncepcji byli Richard Bandler oraz John Grinder. Jak się okazało to nieprawda. Dwa odrębne zespoły badawcze postanowiły sprawdzić prawdziwość owego twierdzenia (University of Edinburgh oraz Hertfordshire University). Badania obaliły twierdzenie gdyż nie zauważono żadnej prawidłowości[2].

Kłamca częściej dotyka twarzy – dotykanie twarzy nosa, nie musi wcale świadczyć o kłamstwie. Dotykanie wnętrza twarzy dowodzi o skupieniu danej osoby lub o reakcji auto adaptacyjnej organizmu w odpowiedzi na stres. Wiemy to dzięki dr Paulowi Ekmanowi, odkrywcy mikroekspresji[3].

Zmienianie pozycji ciała na krześle oznacza kłamstwo – i tu również utarło się powiedzenie siedzieć na rozżarzonych węglach. Wiele osób sądzi, że osoby kręcące się na swoim miejscu mają coś do ukrycia. Niestety i tu nie istnieje taka zależność. Osoby prawdomówne również będą się przesuwać na swoich siedzeniach. Ten aspekt dokładnie opisał Aldert Virij w książce - Wykrywanie kłamstw i oszukiwania[4].

Zobacz też[edytuj]

Przypisy[edytuj]

  1. PeterP. Collett PeterP., The Book of Tells: How to Read People's Minds from Their Actions, Bantam, , ISBN 9780553814590 [dostęp 2017-03-06] (ang.).
  2. RichardR. Wiseman RichardR., CarolineC. Watt CarolineC., Leanne tenL. Brinke Leanne tenL., StephenS. Porter StephenS., Sara-LouiseS. Couper Sara-LouiseS. i inni, The Eyes Don’t Have It: Lie Detection and Neuro-Linguistic Programming, „PLOS ONE”, 7 (7), 2012, e40259, DOI10.1371/journal.pone.0040259, ISSN 1932-6203, PMID22808128, PMCIDPMCPMC3394779 [dostęp 2017-03-06].
  3. Ekman, Paul, et al. Kłamstwo i jego wykrywanie w biznesie, polityce i małżeństwie. Wydawnictwo Naukowe PWN, 2014.
  4. Vrij, Aldert. Wykrywanie kłamstw i oszukiwania: psychologia kłamania i konsekwencje dla praktyki zawodowej. Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, 2009.