Muzoniusz Rufus

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Muzoniusz Rufusrzymski filozof neostoicki urodzony około 30 roku n.e. Pozostawał pod wpływem filozofii cynickiej. Był mocno skupiony na praktyce, ograniczał teoretyczne rozważania. Uważał, że filozofia jest naprawdę użyteczna, jedynie w takiej mierze, w jakiej potrafi przejawić się w praktyce.

Filozofia[edytuj | edytuj kod]

Twierdził, że urzeczywistnia się filozofię przez ćwiczenie (askesis). Należy nie tylko przyjąć teorię, ale ćwiczyć się w praktyce, bo tak jedynie można osiągnąć, zdobyć cnotę. Ćwiczenie polega na pokazaniu co jest dobre, a co prawdziwym złem oraz na umiejętności podążania za dobrem, a unikania zła.

Gloryfikuje trud jako wielką wartość moralną, twierdząc, że kto nie chce się trudzić, by zdobyć cnotę, nie jest jej godny. Uważał, że odpowiednim dla filozofa sposobem na zdobywanie środków do życia jest rolnictwo, co pozwala praktykować trud poprzez ciągłe ćwiczenie. Wychwalał instytucję małżeńską. Głosił ideę przebaczenia i naśladowania boga.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Uzupełnienia za zgodą autora ze strony http://www.religieifilozofie.prv.pl
  2. Giovanni Reale "HISTORIA FILOZOFII STAROŻYTNEJ",tom I - V, Lublin, RW KUL, 1999.