Naszyjnik

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Współczesny naszyjnik ze srebra i przemysłowych pereł
Naszyjnik egipskiej księżniczki
(XIX wiek p.n.e.)

Naszyjnik – ozdoba na szyję noszona zazwyczaj przez kobiety, rzadziej przez mężczyzn[1]; ze względu na wartość materialną często zaliczana do biżuterii.

Najczęściej wytwarzany z metalu w formie łańcuszka, który ma postać różnych splotów (m.in. „pancerki”, „kostki”), często połączonego z medalionem albo wisiorkiem. W różnych kulturach i cywilizacjach wyrabiano też naszyjniki ze sznurków, rzemieni, tkanin i podobnie różnorodnych materiałów. Łączone bywały z kamieniami (również szlachetnymi), muszlami, nasionami roślin bądź z elementami drewnianymi różnych kształtów i rozmiarów.

Naszyjniki stanowiły typowy i nieodłączny element biżuterii od czasów najstarszych cywilizacji. Znane były już w epoce paleolitu środkowego, wykonywane z muszli mięczaków. Później wytwarzano je również z kamienia, kości i zębów zwierzących. Dzięki opanowaniu technik pozyskiwania metali zaczęto je wyrabiać z miedzi, brązu, złota, srebra, a także z fajansu, szkła (pasty szklanej) i innych materiałów.

Pod względem rozmiaru (długości) wśród naszyjników wyróżnia się[2]:

  • kolię (dł. 30 – 35 cm) – najkrótszy z naszyjników, ciasno otaczający szyję;
  • choker (dł. 36 – 41 cm) – krótki naszyjnik, luźno oplatający szyję i podkreślający jej smukłość;
  • princess (dł. 43 – 55 cm) – najpopularniejszy typ naszyjnika;
  • matinee (dł. 50 – 65 cm) – naszyjnik akcentujący dekolt;
  • operę (dł. 75 – 90 cm) – naszyjnik opadający poniżej linii biustu;
  • lariat (dł. powyżej 120 cm) – najdłuższy z naszyjników, kilkakrotnie oplatany wokół szyi[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Słownik języka polskiego (pod red. W. Doroszewskiego).
  2. Typologię oparto na tłumaczeniu artykułu Necklace z anglojęzycznej Wikipedii.
  3. Czoker w operze, czyli różne długości naszyjników, Lady and the dress, 15 stycznia 2014 [dostęp 2020-06-25] (pol.).