Niemiecko-brytyjski układ morski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Niemiecko-brytyjski układ morski – traktat brytyjsko-niemiecki dotyczący parytetu wielkości floty brytyjskiej i niemieckiej podpisany 18 czerwca 1935 r. w Londynie. Traktat ograniczał rozwój floty niemieckiej do 35% wielkości floty brytyjskiej sumarycznie oraz w rozbiciu na poszczególne klasy okrętów (okręty liniowe, lotniskowce, ciężkie krążowniki, lekkie krążowniki i kontrtorpedowce)[1]. W przypadku okrętów podwodnych limit wynosił 45%[2]. Układ w praktyce znosił ograniczenia i zakazy nałożone na Niemcy traktatem wersalskim w zakresie zbrojeń morskich – choć w Wielkiej Brytanii argumentowano jednak, że stanowi jedynie usankcjonowanie oraz ubranie w ramy traktatowe i tak nieuniknionego potajemnego rozwoju niemieckiej floty[2]. Pierwszy od zakończenia I wojny światowej niemiecki okręt podwodny został zwodowany zaledwie cztery dni po podpisaniu traktatu, a lipcu tego samego roku Fregattenkapitän Karl Dönitz objął dowództwo pierwszej flotylli niemieckich okrętów podwodnych[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Die U-Bootwaffe
  2. a b Poul Grooss: The Naval War, s. 34
  3. Peter Padfield: War beneath the sea, s.41

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]