Niezawodność

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Niezawodność (ang. reliability) – własność obiektu mówiąca o tym, czy pracuje on poprawnie (spełnia wszystkie powierzone mu funkcje i czynności) przez wymagany czas i w określonych warunkach eksploatacji (w danym zespole czynników wymuszających).

Niezawodność obiektu jest określona przez prawdopodobieństwo wystąpienia zdarzenia opisanego definicją:

R(t) = Pr \{t \geqslant \tau \}

gdzie:

R(t) – niezawodność,
t – czas pracy bez uszkodzenia,
\tau – założony (lub wymagany) czas pracy bez uszkodzenia.

Dla obiektów nienaprawialnych przyjmuje się następujące założenia:

  • dla t=0 wartość R(0) = 1,
  • funkcja niezawodności jest nierosnąca,
  • dla t dążącego do nieskończoności wartość \lim_{t \to \infin}  R(t) = 0.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Wojciech Zamojski, Teoria i technika niezawodności, Wrocław 1976.
  • Jan Maksymiuk, Aparaty elektryczne w pytaniach i odpowiedziach, Wydawnictwa Naukowo-Techniczne, Warszawa 1997. ISBN 83-204-2101-2
  • Marian Kwietniewski, Marek Roman, Halina Kłoss-Trębaczkiewicz, Niezawodność wodociągów i kanalizacji.

Linki zewnętrzne do instytucji zajmujących się teorią niezawodności[edytuj | edytuj kod]