Nowa Mysz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Nowa Mysz
Ilustracja
Cerkiew Przemienienia Pańskiego
Państwo  Białoruś
Obwód brzeski
Wysokość 188 m n.p.m.
Populacja (2009)
• liczba ludności

1370
Nr kierunkowy 163
Kod pocztowy 225331
Położenie na mapie obwodu brzeskiego
Mapa lokalizacyjna obwodu brzeskiego
Nowa Mysz
Nowa Mysz
Położenie na mapie Białorusi
Mapa lokalizacyjna Białorusi
Nowa Mysz
Nowa Mysz
Ziemia53°08′N 25°54′E/53,133333 25,900000
Portal Portal Białoruś
Kościół katolicki z 1825 r.
Ołtarze barokowe z XVII w

Nowa Mysz (biał. Новая Мыш) – wieś (dawniej miasteczko[1]) na Białorusi, w obwodzie brzeskim, w rejonie baranowickim. Miejscowość w 2009 roku liczyła 1370 mieszkańców[2].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Powstała kilka kilometrów na południe od osady Stara Mysz, znajdującej się przy zamku rodu Chodkiewiczów z XVI w. Miejscowość została całkowicie spalona podczas wojny z Moskwą rozpoczętej w 1654 roku. W 1666 roku nabył je bohaterski obrońca twierdzy w Lachowiczach kasztelan Mikołaj Judycki, który ufundował tu za sumę 105 tys. złotych klasztor i kolegium jezuickie działające do 1693 roku. W 1784 roku miasto wraz z majątkiem stało się własnością króla Stanisława Augusta Poniatowskiego. Po rozbiorze Polski w 1795 roku zostało wcielone do Rosji. W XIX wieku nastąpił wzrost ludności żydowskiej.

Za II Rzeczypospolitej Nowa Mysz wchodziła w skład woj. nowogródzkiego i powiatu baranowickiego. Była siedzibą gminy Nowa Mysz[3]. W 1921 roku liczyła 1815 mieszkańców[4]. Po wojnie Nowa Mysz weszła w struktury administracyjne Związku Radzieckiego i była siedzibą rejonu nowomyskiego.

Religia[edytuj | edytuj kod]

We wsi działają:

Pomniki[edytuj | edytuj kod]

W 1989 lub 1990 roku obok wejścia do kościoła w Nowej Myszy został ustawiony czterometrowy, drewniany krzyż bez napisu. Miał on upamiętniać ofiary sowieckich deportacji 1940 roku. Inicjatorem wzniesienia pamiątki był ówczesny proboszcz Walentyn Nowak, pomysł poparła też miejscowa ludność. Krzyż ustawiony został bez zgody władz, co doprowadziło do konfliktów. Aby zapobiec jego uszkodzeniu przeniesiono go później na ścianę świątyni, gdzie znajduje się do dziś[7].

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

  • kościół katolicki pw. Przemienienia Pańskiego z 1825 roku. We wnętrzu bogate wyposażenie przeniesione z kościoła benedyktynek w Nieświeżu, w tym trzy barokowe ołtarze z XVII wieku, rokokowa ambona z 1757 roku i rokokowe organy z 1762 roku.
  • resztki polskiego cmentarza z XIX wieku
  • karczma murowana
  • drewniana cerkiew prawosławna pw. Przemienienia Pańskiego z 1859 roku
  • synagoga
  • szkoła polska z 20 lecia międzywojennego
  • gorzelnia w stylu neogotyckim w Starej Myszy
  • wały zamku Chodkiewiczów w Starej Myszy
  • resztki alei dworskiej w Starej Myszy

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Nowa Mysz w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. VI: Malczyce – Netreba. Warszawa 1885.
  2. Брестская область (ros.). pop-stat.mashke.org. [dostęp 2018-11-02].
  3. Główny Urząd Statystyczny w Warszawie: Województwa centralne i wschodnie Rzeczypospolitej Polskiej - podział na gminy według stanu z dnia 1.IV 1933 roku, Książnica-Atlas, Lwów 1933
  4. Skorowidz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej - Tom VII - Część I - Województwo Nowogródzkie, Główny Urząd Statystyczny Rzeczypospolitej Polskiej, Warszawa 1923
  5. Барановичское благочиние (ros.). pinskeparh.by. [dostęp 2020-01-15].
  6. Спаса-Праабражэнская царква
  7. a b Ronny Heidenreich: Zachodniaja Biełaruś. Bresckaja wobłasć. W: Miescy pamiaci achwiarau kamunizmu u Biełarusi. s. 208.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]