Obiata

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Przygotowanie obiaty w trakcie święta Dziadów - RKP (2008)

Obiata – termin oznaczający ofiarę składaną bogom lub siłom nadnaturalnym.


Hinduizm[edytuj]

W rytuałach wedyjskich, opisywanych w Rygwedzie, stosowano obiatę jako wlewaną lub wrzucaną do ognia. Ogień pojmowano jako widzialny przejaw ust boskich istot, do których rytuał kierowano[1].

Słowianie zachodni[edytuj]

Słowianie zachodni składali ją także, by uczcić zmarłych. Analogicznym pojęciem, występującym wśród Słowian wschodnich i południowych była żertwa. Wśród Słowian połabskich funkcjonował z kolei termin trzeba, który podobnie jak słowo obiata oznaczał "coś należnego, obiecanego, ślubowanego"[2].

Po chrystianizacji obiata przetrwała w zachodniosłowiańskim folklorze jako tzw. boży obiad[2], w trakcie którego bogaci obywatele chcąc wyjednać sobie łaskę bożą urządzali wystawne uczty dla biedaków[3].

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. Joanna Jurewicz: Wędrówka za przestrzenią. Wybrane hymny Rygwedy. Wyd. 1. Warszawa: Dom Wydawniczy Elipsa, 2013, s. 10,18. ISBN 978-83-7151-001-4.
  2. a b Andrzej Szyjewski: Religia Słowian. Kraków: Wydawnictwo WAM, 2004, s. 142. ISBN 83-7318-205-5.
  3. Aleksander Gieysztor: Mitologia Słowian. Warszawa: Wydawnictwo Uniwersytetu Warszawskiego, 2006, s. 213. ISBN 83-235-0234-X.