Oratorium (budownictwo)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy pomieszczenia przeznaczonego do modlitwy. Zobacz też: inne znaczenia tego słowa.

Oratorium (od łac. orare – modlić się) – w ujęciu ogólnym miejsce modlitwy, ale formalnie rzecz biorąc oznacza strukturę inną niż kościół parafialny, ustanowioną oddzielnie przez władzę kościelną jako miejsce modlitwy i celebracji mszy. Oratoria wywodzą się przypuszczalnie od kaplic wzniesionych nad grobami wczesnych męczenników, do których wierni udawali się, aby się modlić, a także z uwagi na konieczność posiadania miejsca kultu w pewnych rejonach kraju w czasach, kiedy kościoły zasadniczo były ograniczone do miast katedralnych. Pierwsze wzmianki o oratoriach dotyczą oratoriów prywatnych służących do celebracji mszy przez biskupów, późniejsze dotyczą oratoriów dołączonych do klasztorów i rezydencji szlacheckich. W kościele wschodnim, gdzie organizacja parafialna nie jest ani tak pełna, ani tak rygorystyczna, jak na Zachodzie, oratoria prywatne są tak liczne, że stanowią nadużycie. W Kościele łacińskim oratoria kościelne dzielą się na: publiczne, półpubliczne oraz prywatne[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Wikiźródła (William Henry Windsor Fanning w: Catholic Encyclopedia): Catholic Encyclopedia (1913)/Oratory (ang.). [dostęp 2012-09-02].