Ortographia polska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Ortographia polska (lub Ortografija polska) – prozatorski traktat filologiczny Jana Kochanowskiego, opublikowany po raz pierwszy w 1592 (a więc już po śmierci autora) we Lwowie, jako część podręcznika do gramatyki Methodicae grammaticae libri quatuor Jana Ursinusa[1]. Kolejne, pełniejsze, wydanie utworu ukazało się dwa lata później w Krakowie w zbiorze Nowy karakter polski z podobnymi traktatami innych autorów[2].

Powstanie utworu inspirowane było prawdopodobnie dyskusjami na temat pisowni w języku polskim, które odbywały się na dworze króla Zygmunta Augusta[3].

Ortographię polską chwalili m.in. Szymon Szymonowic i Jan Zamoyski[3].

Przypisy

  1. Piśmiennictwo staropolskie: hasła osobowe A-M. oprac. zespół pod kierunkiem Romana Pollaka. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1964, s. 341.
  2. Janusz Pelc: Kochanowski. Szczyt renesansu w literaturze polskiej. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2001, s. 137. ISBN 83-01-13133-0.
  3. a b Janusz Pelc: Kochanowski. Szczyt renesansu w literaturze polskiej. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2001, s. 556. ISBN 83-01-13133-0.

Zobacz też[edytuj]