Orzecznik

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Orzecznik – część orzeczenia imiennego stanowiąca dopełnienie zdaniowe łącznika i orzekająca o podmiocie[1].

Orzecznik najczęściej występuje jako[2]:

Orzecznik rzeczownikowy stoi zazwyczaj w narzędniku, natomiast przymiotnikowy w mianowniku[2].

W funkcji orzecznika występuje najczęściej rzeczownik lub przymiotnik, ale rolę tę może pełnić także imiesłów przymiotnikowy (bierny lub czynny), przysłówek (w tym odimiesłowowy), zaimek, liczebnik, wyrażenie przyimkowe. Orzecznik można wyrazić w postaci szeregu (Kazik jest pilny i pracowity)[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Klemensiewicz 1953 ↓, s. 23.
  2. a b Klemensiewicz 1953 ↓, s. 24.
  3. Bąk 1977 ↓, s. 412-414.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]