Oskrzydlenie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Oskrzydlenie

Oskrzydlenie (ang. envelopment) − forma manewru taktycznego[1], w którym główne siły atakujące obchodzą elementy ugrupowania obronnego przeciwnika w celu zdobycia obiektów na jego tyłach. Główny wysiłek może być kierowany również na skrzydło. Siły przeprowadzające oskrzydlenie powinny zostać rozwinięte w głębi, oraz powinny zabezpieczyć swoje skrzydła tak, by uniknąć oskrzydlenia przez przeciwnika.

Oskrzydlenie może być jedno- lub dwustronne względnie pionowe − ponad pozycjami obronnymi przeciwnika. Oskrzydlenie pionowe przeprowadza się z użyciem śmigłowców. Rezultatem tego manewru jest rozbicie albo zdobycie ważnych obiektów na tyłach przeciwnika. Niekiedy zastosowanie oskrzydlenia może wprowadzić w błąd przeciwnika, co do umiejscowienia własnego punktu ciężkości[a]. Oskrzydlenie od obejścia różni się głębokością manewru - podczas oskrzydlenia nie zrywa się kontaktu z przeciwnikiem, manewr obejścia natomiast wiąże się z zerwaniem kontaktu z przeciwnikiem.

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. punkt ciężkości – ześrodkowanie w wybranym miejscu i czasie takich sił i środków rażenia, które umożliwią osiągnięcie zakładanego celu walki[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Polak i Joniak 2014 ↓, s. 238.
  2. Elak 2014 ↓, s. 104-105.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]