Osmín Aguirre y Salinas

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Osmin Aguirre y Salinas
Coronel Osmin Aguirre.jpg
Miejsce urodzenia San Miguel
Prezydent Salwadoru (samozwańczy)
Okres od 21 października 1944
do 1 marca 1945
Poprzednik Andrés Ignacio Menéndez (samozwańczo)
Następca Salvador Castaneda Castro

Osmín Aguirre y Salinas (ur. 25 grudnia 1889, zm. 12 lipca 1977[1]) - salwadorski generał i polityk; szef policji w San Salvador; przywódca zamachu stanu w 1931 (obalenie Arturo Araujo) i 1944 (obalenie Andrésa Ignacio Menéndeza); samozwańczy prezydent Salwadoru od 21 października 1944 do 1 marca 1945; zorganizował wolne wybory, lecz został obalony wskutek następnej rewolty i udał się na emigrację do Hondurasu.

Został zastrzelony przez lewicowych partyzantów przed własnym domem w San Salvador. W listach rozesłanych do stacji radiowych odpowiedzialność za morderstwo wzięła na siebie organizacja Ludowy Front Wyzwolenia Farabundo Marti, która była znana z organizowania zamachów na terenie Salwadoru. Intencją zamachowców było zwrócenie uwagi na swoje dążenia do zaprowadzenia w kraju sprawiedliwości. Ludowy Front Wyzwolenia Narodowego Farabundo Marti ogłosił, że zabójstwo Aguirre'a miało stanowić karę za udział pułkownika w rozgromieniu organizacji reformatorskiej w 1932, kiedy Aguirre jako komendant policji nadzorował represje, w wyniku których śmierć poniosło 30 000 rolników[2].

Przypisy

  1. Carls Sifakis, Encyklopedia morderstw, Towarzystwo Autorów i Wydawców Prac Naukowych UNIVERRSITAS, Kraków 2007, ISBN 97883-242-0790-9, tłum. Piotr Nowakowski, s. 7
  2. Carls Sifakis, Encyklopedia morderstw, Towarzystwo Autorów i Wydawców Prac Naukowych UNIVERRSITAS, Kraków 2007, ISBN 97883-242-0790-9, tłum. Piotr Nowakowski, s. 7

Bibliografia[edytuj]

  • Michał Czajka, Słownik biograficzny XX wieku, wyd. Wiedza Powszechna, Warszawa, 2004, ​ISBN 83-214-1321-8
  • Carls Sifakis, Encyklopedia morderstw, Towarzystwo Autorów i Wydawców Prac Naukowych UNIVERRSITAS, Kraków 2007, ISBN 97883-242-0790-9, tłum. Piotr Nowakowski, s. 7.