Otomys irroratus

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Otomys irroratus[1]
Brants, 1827
Otomys irroratus EOS 00619s.JPG
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada ssaki żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd gryzonie
Podrząd Myomorpha
Nadrodzina Muroidea
Rodzina myszowate
Podrodzina Otomyinae
Rodzaj Otomys
Gatunek Otomys irroratus
Synonimy
  • O. auratus Wroughton, 1906
  • O. bisulcatus F. Cuvier, 1829
  • O. capensis G. Cuvier, 1830
  • O. coenosus Thomas, 1918
  • O. cupreoides Roberts, 1946
  • O. cupreus Wroughton, 1906
  • O. natalensis Roberts, 1929
  • O. obscura (Lichtenstein, 1842)
  • O. orientalis Roberts, 1946
  • O. randensis Roberts, 1929
  • O. saundersiae Roberts, 1929
  • O. typicus (A. Smith, 1834)
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Otomys irroratusgatunek gryzonia z rodziny myszowatych[3].

Średnie wymiary[edytuj | edytuj kod]

  • Długość ciała: 13-20 cm
  • Długość ogona: 5-17 cm

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Występuje na wilgotnych terenach trawiastych i na bagnach w południowej Afryce.

Tryb życia[edytuj | edytuj kod]

Otomys irroratus jest gryzoniem o krępym ciele oraz masywnej głowie ze stosunkowo tępym, zaokrąglonym pyskiem i małymi uszami. Z wyglądu podobny jest do dużego nornika. Jego cechę szczególną zajmują bruzdy znajdujące się po obu stronach siekaczy. O. irroratus jest aktywny zarówno w ciągu dnia, jak i nocą. Żywi się trawą, jagodami, nasionami i młodymi pędami różnych roślin. Podobnie jak wszystkie uszkory dobrze pływa, a w razie niebezpieczeństwa nurkuje. Gniazdo zakłada zwykle nad powierzchnią ziemi, jednak na niektórych terenach zajmuje nory opuszczone przez inne zwierzęta. O. irroratus rzadko wprawdzie wyrządzają szkody w uprawach rolnych, jednak pasożytujące na nich kleszcze, pchły czy wszy (np. Polyplax otomydis) mogą być nosicielami zarazków powodujących ciężkie choroby np. dżumę. Gryzonie te są ważnym źródłem pokarmu dla wielu drapieżników.

Rozmnażanie[edytuj | edytuj kod]

Samica dojrzewa płciowo w wieku 10 tygodni, samiec około 3 tygodnie później.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Otomys irroratus w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. Otomys irroratus. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
  3. Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Otomys irroratus. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 8 lipca 2012]